Team-vergadering

met Chanelle 1 Tijdens de voorbije week hebben we, op onze vraag, in de school van Liesbeth een ‘teamvergadering’ gehad.
Daaraan werd deelgenomen door de mensen die in de school zelf betrokken zijn bij Liesbeth, maar ook door therapeuten en leden van de PTP-groep (persoonlijke toekomstplanning).

Het blijkt dat de visie van de school op onderwijs aan kinderen zoals Liesbeth nogal afwijkt van de onze. Wij hebben het gevoel dat we zelf onze dochter het beste kennen, en willen dan ook betrokken zijn bij wat ze aangeboden krijgt op cognitief vlak.
Het is natuurlijk niet altijd evident om Liesbeth, die enkel in een één-één-relatie goed kan meewerken, een aanbod te geven op maat voor haar.

In de school worden de kinderen ingedeeld in (kleine) klasgroepjes, en is het aanbod per groepje zoveel mogelijk gelijklopend. Zo wordt er regelmatig gesnoezeld, krijgen de kinderen sherborne, rolstoeldansen, enz. Basale activiteiten waar Liesbeth zeker ook van geniet, maar die we zelf eerder zouden vervangen door cognitieve stimulatie.

Op school wordt er wel veel aandacht besteed aan het functionele. Dat is iets waar we ook thuis heel regelmatig aan werken. Zo kan Liesbeth nu eigenlijk al ‘goed meehelpen’ als ze aan- of uitgekleed wordt, wast ze zelf haar haren als ze in bad zit, enz.

De juffen stelden op de vergadering ook voor om haar enkel nog te laten drinken uit een beker (dus de ‘papfles’ te verbannen), waar we op ingegaan zijn en dat lukt na een paar dagen al redelijk goed. We moeten natuurlijk extra goed in de gaten houden of ze wel voldoende vocht binnen krijgt.

met Chanelle 3 De touchscreen blijkt nu ook in de klas aangesloten te zijn op de klascomputer, en we hoorden dat Liesbeth bij de Powerpoints gewoon in snel tempo doorklikt tot ze aan ‘t eind is. Er niet echt naar kijkt.
Inderdaad, als ze vroeger in een inclusie-klas of hier thuis tijdens de schoolvakanties met de Powerpoints werkt, zit er altijd iemand naast haar. De begeleider kan haar dan met een gebaar aanmanen om rustiger te klikken, kan haar vragen stellen (wat ze ziet, bijvoorbeeld) waardoor ze met een gebaar antwoordt en tenminste naar het scherm moet kijken! Blijkt dus nog maar eens dat één-één werken met Liesbeth eigenlijk een noodzaak is.

Verder beginnen we ook te begrijpen dat Bijzonder Onderwijs geen ‘onderwijs op maat’ is.
Zo wordt er in de school van Liesbeth (door sommige kinderen en sommige juffen) gebruik gemaakt van Smog (gebaren die eigenlijk bedoeld zijn voor kinderen met een mentale handicap, als ondersteuning van de gesproken taal).
Nu zijn er heel wat Smog-gebaren die ook bij Liesbeth goed dienst kunnen bewijzen als communicatiemiddel. Maar sommige gebaren zijn te sterk op elkaar gelijkend om met de beperkte visus van Liesbeth van elkaar te kunnen worden onderscheiden.
Doordat Liesbeth niet hoort heeft zij immers niet de combinatie van gesproken taal én gebaar ter beschikking.
Andere gebaren vergen vrij veel fijne motoriek, en kunnen om die reden door Liesbeth zelf slechts zeer onduidelijk worden uitgevoerd.
Thuis hanteren we dus een systeem waarbij een officieel Smoggebaar gebruikt wordt voor een woord of begrip, tenzij er omwille van één van de voornoemde redenen gekozen wordt voor een ander gebaar.
Onze inspiratie daarvoor halen we dan in de Waalse tegenhanger van Smog, of in de Nederlandse (Hollandse) versie.

Soms is er ook een heel praktische reden om een Smoggebaar door een aangepast gebaar te vervangen.
Zo gebruiken wij voor ‘hond’ twee vuistjes die met geplooide armen voor de borst worden gehouden (verwijzend naar het beeld dat je krijgt van een poedeltje dat neerzit en de twee pootjes ophoudt). Het eigenlijke Smoggebaar voor ‘hond’ is dat je met je hand een paar tikjes geeft op je dijbeen.
met Chanelle 2
Nu ben ikzelf sinds mijn prille peuterjaren opgegroeid met honden, en heb ik steeds opnieuw gemerkt dat elke hond daarop reageert door te komen. Een gebaar dat ik dus niet ideaal vind voor een kind dat voortdurend de behoefte heeft om iets over haar hond te zeggen.
‘t Kan immers niet dat de hond telkens denkt dat hij/zij moet komen! Vandaar de vervanging door een eigen gebaar.

Op school wordt er vastgehouden aan de officiële Smoggebaren omdat ‘Liesbeth zich enkel op die manier in onze regio kan verstaanbaar maken’.
Nu ja, zo zie je dat visies soms uiteen lopen en dat elke partij daar zijn eigen goede redenen voor heeft.

Voor ons was de vergadering ondanks alles zeer verhelderend, deels een bevestiging van ons reeds eerder gevormde gevoel. Stof tot nadenken dus…

‘t Hondenvrouwtje

Liesbeth eet appel Inderdaad, hondenvrouwtje is de nieuwe bijnaam van Liesbeth.
Niet zo moeilijk als je ziet hoe gek ze is van alledrie de honden hier.

Sinds Chanelle hier is, is Liesbeth veel minder veeleisend geworden naar Max toe. Vroeger wou ze voortdurend Max bij zich in de buurt houden, wat die niet altijd leuk vond!

Liesbeth aait Chanelle Chanelle lijkt te begrijpen dat ze het “speciale vriendje” is van Liesbeth, en aanvaardt zonder enige moeite dat ze bij Liesbeth in de kamer geroepen wordt om daar een paar keer per dag een uurtje bij haar te liggen.
Natuurlijk zorgen we er voor dat er altijd iemand in de buurt is, want Liesbeth gaat soms wel erg ver in haar “ontdekkingstocht”. Zo probeerde ze vandaag of de tepels van Chanelle goed vasthingen!

Liesbeth bij Bonzaï en Max Meer dan vroeger heeft Liesbeth nu ook belangstelling voor Bonzaï. Oud en compleet blind als hij is, kan je niet meer echt wilde spelletjes met hem doen. Maar Liesbeth kan het nu wel opbrengen om gewoon naar hem toe te kruipen (bij haar bestaat kruipen eigenlijk uit “poepschuiven”) en rustig wat bij hem te zitten.

Wandelen met de rolstoel (en de assistente) en dan ook nog grote broer er bij die Chanelle aan de lijn houdt, dat is voor Liesbeth helemaal een feest! We hopen dat Chanelle mee kan op vakantie naar Zeeland. Want vijf dagen zonder huisdieren is voor Liesbeth echt wel saai!

Onze kleine babypoesjes blijven voorlopig nog in hun mandje.
Waarschijnlijk zal dat tegen ‘t volgende weekend al niet meer het geval zijn!
Dan zullen we weer met z’n allen mogen opletten dat de honden de kleintjes niet te veel als speelgoed gebruiken. En Liesbeth mag dan net als vorig jaar weer helpen om de kleine poesjes bij te voeden! Nog een maand later mogen ze dan naar hun nieuwe thuis. Eéntje gaat naar Charlotte, een ander bij een vroeger klasgenootje van Liesbeth, Guiseppe. En het derde? Daar komt vast ook nog wel een gezin voor!

Bijna Valentijn

liefde Over een week is het Valentijn.

Ik heb dus voor Liesbeth weer eens een powerpoint gemaakt, die ondertussen ook in het “bibliotheekje” op deze site staat.

Nu is het wel niet zo eenvoudig om aan Liesbeth uit te leggen wat liefde is. Ze kent en herkent de vorm van een hartje wel. Dat komt omdat ze al regelmatig eens een hart heeft ingekleurd met haar assistenten, én omdat de puberzussen hier in huis zo graag hartjes tekenen.
Maar of ze daarom ook begrijpt waar dat symbool voor staat?

vriendschap Gevoelens uitleggen aan een kind als Liesbeth blijft toch wel moeilijk. Immers, gevoelens uitleggen aan kinderen is op zich al niet zo eenvoudig. Ze omzetten in symbolen en gebaren blijkt nog moeilijker.

Ik troost me dan maar met de gedachte dat het belangrijker is om woorden als vriendschap en liefde en vertrouwen en geborgenheid te beleven dan ze te kunnen uitspreken of gebaren.
En dat Liesbeth al die begrippen zelf wel ervaart in haar omgeving, daar zijn we in elk geval zeker van!

Max en Chanelle Ze geniet van haar hond Chanelle, die ondertussen ook al goed vriendjes is met de andere honden in huis. Ze vertrouwt blindelings haar assistenten, ze zoekt en krijgt aandacht en knuffels van de gezinsleden. Ze drukt haar handjes samen (gebaar voor vriend) elke keer ze een knuffel krijgt of geeft.
Ze weet dus eigenlijk wel wat liefde is, alleen is het niet mogelijk om er diepgaande gesprekken over te voeren.

Chanelle-nieuws

Ja, we brachten dus gisteren Chanelle mee naar huis. Liesbeth scheen te begrijpen dat dit hààr hond is.
In de auto tijdens de toch wel lange rit van Wommelgem naar Ronse was Chanelle heel rustig.

Chanelle en Liesbeth Thuis hebben we haar aan de leiband mee naar binnen genomen. We wisten immers nog niet hoe haar eactie op onze beide andere honden en op onze poezen zou zijn.
En inderdaad was er eerst wel enig wantrouwen tussen de dieren onderling. Chanelle heeft de eerste paar uur voortdurend gegromd (een diepe grom, dat belooft voor haar blafgeluid!) naar de poezen. Met Max en Bonzaï, de hondjes, ging het wel iets beter.

Twee uur later hebben we de leiband losgemaakt en gewoon goed in de buurt gebleven. En wonderwel is er niks mis gelopen. Ook deze nacht geen ruzies tussen de dieren onderling. Elk zocht zijn of haar eigen plaatsje op in de living en ‘t bleef rustig.

Chanelle, assistent Nele en Liesbeth Deze voormiddag bleef Chanelle bij Liesbeth in de kamer. Tot grote vreugde van Liesbeth, maar wel veroorzakend dat Liesbeth niks anders wil doen dan haar hond bij zich lokken en doen zitten en strelen en dan weer doen opstaan. Om meteen daarna weer ‘t hele liedje te herhalen. Dat zal natuurlijk na een paar dagen wel anders worden. Tenminste, dat zou moeten!

Deze namiddag houd ik Chanelle een poosje in de living. Zo komt Liesbeth aan iets anders toe dan “hond spelen”.
Maar al bij al is ‘t dus tot dusver erg meegevallen. En Rescue Dogs mag gerust zijn! Chanelle krijgt hier een goed thuis!