Dagbesteding

Voor wie zich afvraagt hoe Liesbeth zich, na 10 maanden thuis sinds de eerste corona-uitbraak, nog dagelijks goed bezighoudt even een blik op haar ‘agenda’ van de laatste weken.

Elke ochtend begint met ADL en een kattenwasje. Liesbeth staat daarbij recht en houdt zich vast aan de wasbak. Aankleden (en kiezen wat ze wil aandoen!), een vleugje parfum en daarna uitgebreid ontbijten samen met haar assistente. Ochtendmedicatie niet vergeten! Liesbeth pakt de pilletjes van de tafel en steekt ze in haar mond (fijne motoriek!), slikt ze moeiteloos door en drinkt pas daarna een beker water. Daarna moet de tafel afgeruimd en met een natte vod weer proper gemaakt worden. Liesbeth poetst grààg! Maar de thermoskan met koffie (déca!) die moet wel op haar tafel blijven staan zodat ze zeker is dat ze nog meer koffie krijgt!

Even ruiken! Niks in de pamper!

Daarna voor de poppen zorgen! Sinds kerst is haar poppenfamilie uitgebreid met een jongetje. Volledig in vinyl, dus minder soepel dan haar andere poppen. Maar wel ‘natuurgetrouw’. Deze pop ’s morgens een propere pamper aandoen vergt dus iets meer tijd, want nu kan ook zijn bips en piemeltje met een babydoekje worden schoongemaakt. Als haar poppengezin er weer goed uitziet kan het gefrutsel beginnen.

Zoals veel mensen met autisme is Liesbeth graag bezig met ‘frutselen’. Zo heeft ze daar een hele periode nopperblokken voor gebruikt die ze eindeloos uit het emmertje haalde en weer opruimde. Valt er per ongeluk één op de grond dan doet ze er alles aan om die weer te pakken te krijgen. Zélf (diep bukkend vanuit haar rolstoel) en als dat echt niet lukt door de assistent ertoe aan te zetten om het blokje aan haar te geven. Ook de magneetblokken werden al eens enkele maanden als frutsels gebruikt. De laatste maanden gebruikt ze vaak doosjes met kaartjes. Of memospelletjes en de pas vorige week gekregen kokers met dieren. Deze speeltjes op de tafel zetten en het één voor één uithalen en daarna weer in de doosjes of kokers steken kan beginnen.

Na een uurtje frutselen begint de dag pas écht voor Liesbeth. Afhankelijk van welke assistent die dag dienst heeft en een béétje van de weersomstandigheden (hoewel een dikke jas aandoen ook ok is voor Liesbeth!) gaat ze mee helpen om in haar kamer te stofzuigen, laat ze haar nagels lakken of helpt ze de was opvouwen. Ze probeert ook om haar eigen was op de juiste plaats weg te bergen. Andere assistenten doen een wandeling in de buurt met haar (pop mee in de babydraagzak!) die gerust een paar uur mag duren voor Liesbeth.

Rond de middag is er vaak een assistentenwissel. Liesbeth lijkt de wekelijks weerkerende roosters uit haar hoofd te kennen. Als ’t eens een keertje anders loopt dan ze gewoon is laat ze dat duidelijk merken!

Liesbeth eet meestal samen met haar assistent. Twee borden. Gelukkig wel met véél groenten. Sommige assistenten slagen er in haar zelf te laten eten met een lepel of een vork, bij andere staat ze er op dat ze ‘bediend’ wordt.

Ze eet eigenlijk moeiteloos vrij gezond. Haar tussendoortjes bestaan meestal uit fruit of een yoghurtje. Snoep en koekjes, ze lust dat wel maar vraagt er zelden zelf naar. Na de middagmedicatie en de koffie (!!!) volgt er vaak logo. Of ‘thuisleren’. De logopediste van Liesbeth (Sofie) is tegelijk ook haar leerkracht voor thuisonderwijs. Met de uren TOAH (tijdelijk onderwijs aan huis) én de reguliere uren logopedie samen heeft ze toch een aantal lange sessies met Sofie per week.

Met Sofie samen leert ze beter communiceren met gebaren. Daarbij maken ze gebruik van heel wat gezelschapsspelletjes, boeken met foto’s, leer-materiaal (houten puzzels waarbij bv de juiste voeding bij het juiste dier moet worden gelegd, memokaarten, enz) en alles wat maar kan ‘besproken’ worden (de maaltijd, de andere gezinsleden, de poppen, nieuwe kleren, …).

De 5 ‘kleintjes’…

De resterende uren van de namiddag worden dan verdeeld tussen ‘schommelen’ (in de hangstoel), met de bal spelen (Liesbeth kan goed mikken en vangen), in de ring (een verplaatsbare, niet te hoge basketring) gooien, een wandeling, jacuzzi tijdens het lente- en zomerseizoen, en tijd voor een uitgebreid bad! Dat bad speelt een heel belangrijke rol in haar leven. Ze kan er soms meer dan een uur in blijven, spelend met wat plastieken spulletjes en soms ook haar eigen lichaam ontdekkend. In en uit bad geraken doet ze grotendeels op eigen kracht, maar altijd met de hulp van een assistent om haar rolstoel vlak bij het bad te zetten, handdoek er in zodat ze het rolstoelkussen niet nat maakt, de rolstoel stevig vasthoudend om te voorkomen dat hij wegrolt ondanks de remmen (altijd versleten, die remmen!) en waar nodig Liesbeth ondersteunend zodat ze niet valt. maar echt hef en tilwerk is er niet bij. Ongelooflijk hoeveel kracht Liesbeth in haar armen en schouders heeft om zichzelf zo vanuit de rolstoel in het bad (en omgekeerd) te krijgen. Afdrogen, kleine kwetsuurtjes of blauwe plekken verzorgen, nagels knippen indien nodig, bodylotion (vindt ze heerlijk!). Pyjama aan. En niet om ’t even dewelke! Liesbeth heeft zo haar voorkeuren!

Daarna is het dan weer etenstijd. Brood of nog een warme hap. De medicatie ook weer natuurlijk! Vaak is er daarna nog kiné. Ingrid, de kinesiste, laat haar dan eerst wat oefeningen doen op haar bed. Daarna komt het stappen met de K-walker. Nu het zo koud en nat is maakt ze een paar toertjes door haar kamer en de hal, maar meestal is dat (indien nodig met warme jas aan) buiten op het terras. Enkele keren vanuit haar kamer naar de eettafel achteraan en terug. Mét hellingen!

De dag afsluiten doet Liesbeth vaak met nog een uurtje frutselen aan haar tafel. En als assistent Maya dienst heeft gaan ze samen op haar zitbank zitten en doen ze spelletjes op de tablet.

Rond 20u gaat Liesbeth dan naar bed. De kleinste pop (prematuurtje ‘kleine Liesbeth’) gaat mee en slaapt in een maxi-cosi naast het bed van Liesbeth. Met de traplift natuurlijk. Iets waar ze na jaren nog altijd even blij mee is. Liesbeth is dan echt wel aan naar-bed-gaan toe, vraagt dat ook zelf, maar slaapt zelden snel in.

Haar dagen zijn goed gevuld. Hoewel ze eigenlijk veelal haar eigen ruimte gebruikt is er toch veel contact met de rest van het gezin. Haar ruimte grenst aan de living en tussen de beide kamers is een groot raam. Liesbeth ziet dus wat er gebeurt, wie er is, kan iemand roepen door op de ruit te tikken of ons iets vertellen of vragen in gebaren. En natuurlijk lopen we allemaal geregeld haar kamer in. Soms vindt ze dat leuk en op andere momenten stuurt ze ons al snel weer weg. Dat is haar goed recht natuurlijk. ’t Is immers wel hààr ruimte!

Covid en Kerst

Sinds begin maart houden we zoveel mogelijk rekening met alle regels in verband met het virus.

Zoveel mogelijk, want maar één vaste bezoeker, Jonathan (onze oudste zoon). Wél assistentie en therapie voor Liesbeth natuurlijk, maar steeds met mondmasker. Gezinshulp gereduceerd naar één vaste persoon. Pleegzorgbegeleiding komt zo weinig mogelijk binnen, draagt mondmasker en respecteert afstand. Boodschappen proberen we te doen op minder drukke momenten en maar één keer grote boodschappen (voeding en drank) per week. Tussendoor natuurlijk wel eens om vers brood of zo. Alle niet-voeding wordt online besteld en thuis geleverd.

De kinderen krijgen online onderwijs (Bednet) of TOAH (Onderwijs aan huis). Oudercontacten of overlegmomenten gaan door via internet of, indien nodig, op verplaatsing maar met mondmasker en plastiek (oprolbaar) scherm.

Afstand, handen wassen, mondmasker,… het is een onderdeel geworden van ons normale leven.

En natuurlijk is dit allemaal niet altijd even makkelijk. We missen allemaal wel iets.

Wesly mist Ramona, maar gelukkig kunnen ze online dagelijks met elkaar praten, elkaar dingen laten zien via het scherm, berichtjes sturen, enz.

Suzanne mist haar vrienden in Gent, het uitgaan en het chillen. Maar ze pakte dat verstandig aan en werd van de weeromstuit heel wat volwassener.

Elio mist de gesprekjes met zijn vrienden, maar gamet regelmatig met hen en babbelt er dan maar meteen op los. Brengt het ook op om dagelijks online de lessen te volgen, wat niet altijd even evident is met de internetproblemen op school. Maar dat maakt van hem een sterker mens!

Liesbeth miste de school de eerste weken wél, maar heeft daarna al snel een mooi ritme gevonden samen met haar assistenten. Wandelen, de poppen verzorgen, wat huishoudelijke taakjes, spelen met haar kaartjes (een typische auti-bezigheid), wat nieuws aanleren via therapie en thuisonderwijs, enz.

Voor Andrew en ook voor onze jongste pleegzoon is er niet zo héél veel veranderd. Andrew werkte altijd al via internet als vertaler, moest dus niet meer wennen aan ‘thuiswerken’. Hij geniet, net als voor deze Covid-periode, van lezen en muziek beluisteren. Gelukkig kan dàt wel gewoon doorgaan!

En de jongste (ass) pendelt over en weer tussen zijn behandelingscentrum (van maandag tot vrijdag) en thuis. Voor hem is de voorspelbaarheid juist erg ok. Van zijn slaapkamer maakten we in deze periode een ‘aangepaste kamer’, met slaaphoek en time-out ruimte. Hopelijk brengt ook dat hem weer wat meer rust.

En ik, ik mis eigenlijk niet zoveel. Een bezoekje aan de tantes in het Waasland zou heel fijn zijn, maar dat kan natuurlijk niet en compenseren we door regelmatig een verrassing op te sturen. En de kleuters van juf Marianne en juf Heidi, die mis ik ook! Maar ik geniet van mijn nieuwe hobby (de naaimachine) en ben al lang geëvolueerd van mondmaskers naar kleding voor de kinderen en de poppen. Ik werk weliswaar nog steeds zonder patronen (teken die eigenlijk zelf) maar de resultaten zijn draagbaar volgens mijn kritische dochters.

De angst voor het virus is er natuurlijk altijd wel. Beetje sluimerend maar steeds aanwezig. Maar we laten ons leven niet door angst beheersen en proberen toch te genieten!

Wat écht fijn is aan deze periode is dat we als (groot) gezin ons er samen door slaan. Natuurlijk zijn er regelmatig wel eens wrevels. Maar die worden altijd opgelost. En uiteindelijk merken we dan dat er toch echt wel heel veel samenhorigheid is. In deze periode kunnen we niet in een restaurantje eten (iets wat Andrew en ik regelmatig eens doen onder ons tweetjes en af en toe ook mét de kinderen). Maar we koken dan thuis maar extra lekker en genieten van exotische smaken aan onze eigen tafel.

We zijn nu -noodgedwongen- meer samen en eigenlijk gaat dat best goed. Liesbeth zien genieten van haar poppen is telkens goed voor een fijn moment. Ze geniet van het verzorgen en vertroetelen. Ze lijkt misschien meer op mij dan ik ooit heb durven denken 🙂

We hopen dat iedereen, net als wij dat gaan doen, in héél besloten kring Kerst gaat vieren en er toch van gaat genieten! Want aan Corona-depressiviteit willen wij niet meedoen (al zou ik mij daar haast schuldig over gaan voelen als ik op sociale media lees hoe andere mensen dit ervaren!). We bouwen gewoon een feestje met ons eigen gezin (en Jonathan natuurlijk!). De kerstboom staat al klaar (Canadees sparretje) en het lekkers halen we af in een sushi-restaurant.

We wensen jullie allen een gezellige kerst toe!

Geen school, wél leren!

Ondertussen is het nieuwe schooljaar alweer 5 weken bezig en bleef Liesbeth al die tijd thuis omwille van het gevaar op een covid-besmetting.

Spijt van die beslissing, die we samen met de huisdokter maakten, hebben we alleszins niet. Toen we hoorden dat er in haar school (en in zoveel andere scholen!) al besmettingen waren werd onze angst bevestigd.

Thuis zorgen we zoveel mogelijk voor een vast stramien voor Liesbeth, onder meer door de assistentie zo te herschikken en te verdelen onder 5 assistenten dat Liesbeth een ‘vaste structuur’ heeft. Heel belangrijk voor haar, al is ’t maar om haar op die manier in staat te stellen om te weten welke dag het is.

Leren moet ze ook, wel andere dingen dan op school natuurlijk, maar toch…

Ze helpt mee met allerlei klusjes. Wasmachine vullen en leegmaken. Was opvouwen. Fruit en groente snijden. Stofzuigen en andere schoonmaaktaken.

Omdat kaas, fruit en groenten snijden met een (niet té scherp) mes toch wel wat onhandig blijft voor Liesbeth, zeker als ’t om grote hoeveelheden gaat, zochten we een alternatief.

Een toestelletje van Tefal bracht de oplossing. Ze moet de pot vullen met een soeplepel in plaats van met haar handen want de mesjes in de pot zijn héél scherp. En daarna mag ze aan de koord trekken tot alles fijn genoeg gesneden is. Zo sneed ze bijvoorbeeld deze voormiddag een reusachtige courgette, uit de tuin van Wendy, in kleine stukjes voor de soep. Door op de onderstreepte woorden in deze paragraaf te klikken kan je zelf zien hoe ze dat doet.

Zolang het weer dat toeliet gebruikte Liesbeth nog dagelijks de jacuzzi. Nu het langzamerhand herfst wordt gaat ze minstens één keer per dag wandelen met de assistenten. Soms met één van de poppen in een wandelstraat vlakbij ons, soms om een boodschap te doen op de markt. Mét mondmasker natuurlijk!

Met Sofie, de logopediste leert ze nog steeds gebaren bij. Ze fabriceren zelf gebaren voor de woorden die in smog niet bestaan. Maar zo kan Liesbeth wel steeds beter duidelijk maken wat ze wil, of iets vertellen of vragen. Vandaag zag ik haar aan de beide assistenten vertellen over de bowling (vzwDAIS, Oudenaarde) waar ze gisteravond was. Misschien omdat ze won?

Met de assistentie loopt het goed. De ontslagen assistent werd vervangen door Maya. Betrouwbaar en geduldig! Maar daarnaast is er ook Marleen, Noor, Patricia en Wendy waar we op kunnen rekenen. En natuurlijk blijven we contact houden met onze ‘student-assistenten’. Corona zal hopelijk niet altijd op de loer blijven liggen en dan kunnen we hen met veel plezier ook weer inschakelen!

Eindelijk nieuwe tanden!

In november 2010 is Liesbeth gevallen met haar rolstoel. Op haar voortanden. Die waren er helemaal uit! Hoe dat allemaal ging kan je hier en hier lezen. Hoe Liesbeth er uit zag met een grote opening in haar gebit kan je makkelijk zien in het filmpje in de header van de website.

We moesten dan wachten tot haar gezicht helemaal volgroeid was om ‘nieuwe tanden’ te laten zetten. We dachten aan implantaten, maar dat bleek geen goed idee. Als Liesbeth dan onverhoopt toch nog eens zou vallen zou haar kaakbeen breken.

We vroegen bij meerdere tandspecialisten advies. Van sommige kregen we antwoorden als ‘Waarom zou je dat laten doen, zo’n dure ingreep, bij zo’n kind? ‘ en ‘Is dat wel nodig voor haar want ze heeft daar toch geen weet van?’.

We kwamen uiteindelijk uit bij professor Marks in UZ Gent die zo’n ingreep voor Liesbeth wél normaal vond. Door corona werd alles een beetje uitgesteld. Maar in juli, net na onze vakantie in Frankrijk, mocht ze een dagje naar het UZ om onder volledige verdoving haar gebit voor te bereiden voor een ‘vaste brug’.

Terugbetaling van de mutualiteit is er voor zo’n vaste brug niet! Te gek dat de mensen van RIZIV en mutualiteiten niet begrijpen dat een jonge mens met een meervoudige beperking ook recht heeft op een intact gebit en niet overweg kan met een losse prothese.

Vorige week, 19 augustus, mocht ze dan opnieuw naar professor Marks voor de plaatsing van de brug. Liesbeth is nogal enthousiast als ze naar het UZ ‘mag’. Dus ze keek al van de dag voordien uit naar die rit (zeldzamer sinds corona-tijd) en naar de dokter, waar ze een boontje voor heeft.

Het plaatsen ging vrij vlot, zonder verdoving. Mondmasker nadien opgehouden in de auto want de opdracht was om het eerste uur niet aan de tanden te duwen of te prutsen. Een mondmasker was daarvoor een goede oplossing. En (na heel wat training) houdt ze dat moeiteloos op.

Thuis zat ze vooral grimassen te maken voor de spiegel en zelfs zomaar. Aan iedereen die ze zag toonde ze direct haar tanden. Zelfs de eerste maaltijden nadien waren niet eenvoudig. De tanden zaten, volgens Liesbeth, in de weg voor haar lepel of vork.

Maar ondertussen lukt dat allemaal alweer goed en is ze vooral blij met haar ‘aanwinst’.

Ondertussen wordt het schooljaar voorbereid. Voor Liesbeth betekent dat vooral veel puzzelwerk om assistentie te voorzien in plaats van school. Want in haar klas zullen maar héél weinig leerlingen een mondmasker dragen. Gezien een mondmasker niet de drager zelf maar wel de mensen rondom de drager beschermt kan Liesbeth, volgens ons, niet echt op een veilige manier naar school. Voorlopig toch. Zolang we in de greep van het Corona-virus zijn.

Hittegolf, afgelaste kampen, assistentenwissel,… maar toch ook leuke momenten!

Na de warmste week sinds 1833 (het begin van de metingen in België) zijn we nu heel blij met wat lagere temperaturen (toch nog zo’n 27 graden!) en heel af en toe wat regen.

Liesbeth zocht en vond in die té warme week wat verfrissing in de jacuzzi. We zorgden er voor dat het water enkele graden minder warm was dan de buitentemperatuur en daardoor kon ze toch nog gebruik maken van haar zo geliefde plonsbak.

In huis konden we, dank zij onze dikke muren en afgeschermde ramen, het toch nog altijd een stuk frisser houden dan buiten. Buiten eten kon soms nog nét, maar dan wel op een deel van het terras waar bv tegen de middag de zon nog niet echt kwam.

De hittegolf in combinatie met de stijgende corona-cijfers (dagelijkse updates via www.coronafacts.be ) zorgt er voor dat het niet altijd evident is om een leuke invulling te geven aan de dagen voor de kinderen. Een paar extra fietsen, tweedehands aangekocht (en door de fietsenmaker in orde gezet), nodigden wel uit voor een tochtje net voor zonsondergang.

De voor onze kinderen gereserveerde kampen werden ofwel door de organisatie, ofwel door ons afgelast om veiligheidsredenen. De corona-cijfers groeien immers gestaag en we hebben gemerkt (zie blogje van een maand geleden ivm Give us a break) dat niet iedereen zo voorzichtig is als wij. In Guab droegen de monitoren trouwens ook ineens maskers een week nadat we Liesbeth uit voorzichtigheid thuis hielden. Maar toen waren de groepjes al samengesteld zonder Liesbeth en hadden wij hier thuis al een alternatief gevonden. Extra assistenten dan maar!

Maar leven in de brouwerij is er hier altijd wel! Al is ’t maar een assistent die (alweer) vergeet om de avondmedicatie van Liesbeth te geven (deze keer gelukkig wel dezelfde avond ontdekt zodat er geen zware epilepsie-aanval van kwam!). Achteraf blijkt dan dat diezelfde assistent in zijn shift van 16 tot 20u maar liefst drie liter bier heeft uitgedronken achter onze rug. Geen wonder dat die medicatie werd vergeten! Zoiets kan natuurlijk niet en de assistent is dan ook meteen vervangen!

De leuke momenten? Die vinden we vaak gewoon in het buiten samen tafelen, of in een (soms ongewild) grappig klinkende uitspraak van één van de kids. Of zelfs in het ‘mondmaskerwinkeltje’ van onze kids. Moeke maakt en zij verkopen! 5 euro per stuk of 5 stuks voor 20 euro. Centjes gaan in de pot voor games. Willen jullie ook mondmaskers bestellen, stuur dan een berichtje via e-mail

Van de eerder zeldzame uitstapjes die we ‘corona-veilig’ kunnen doen genieten we des te meer! Zo gingen we eens een namiddag naar De Rijdtmeersen in Brakel (wat ondertussen ook al weer van het veilige lijstje geschrapt is wegens de verhoogde risico-factor daar), doen Liesbeth en de kids regelmatig een wandeling in de omgeving hier, en gingen we vandaag naar de ‘Toffenhof’ in Ouwegem (deelgemeente van Kruisem). Een aanrader voor rolstoelgebruikers (geen drempels, aanpast toilet) en iedereen die graag op een terras of in een tuin geniet van drankje, ijsje, pannenkoek, lekkere warme maaltijd, …

Ons zorgen maken over hoe de herstart van het nieuwe schooljaar gaat verlopen en hoe we dat voor onze kinderen gaan aanpakken, dat doen we pas over een goeie week. De corona-cijfers veranderen immers elke dag.

In de loop van de nu komende week gaan we eindelijk weer ons Liesbeth mét voortanden leren kennen. Na enkele weken verlof van de professor in het UZ die haar gebit heeft voorbereid wordt woensdag de brug geplaatst! We zijn benieuwd!

Gelukkige verjaardag, Liesbeth!

Liesbeth wordt vandaag 19.

Een jonge vrouw, ’t puberen grotendeels voorbij.

Gisteren en vandaag vieren we haar verjaardag. Beetje gespreid en in de tuin omdat we vooral voorzichtig willen zijn nu het Coronavirus weer aan een opmars bezig is.

Bedankt aan iedereen voor de lieve wensen, de mooie cadeautjes, de lekkere taart.

De tweede golf.

Begin maart, net na de krokusvakantie, nam ik contact op met de school van onze pleegzoon. Ik vroeg me af wat de school deed om ‘dat coronavirus’ buiten te houden. Of er geïnformeerd werd bij de leerlingen en hun gezin wie in Italië was geweest tijdens de krokusvakantie. Neen, werd niet gedaan.

We maakten ons nogal zorgen over wat dat virus hier kon doen, met ons kon doen, met Liesbeth (die bij koorts meteen epilepsie-aanvallen doet), met de andere kinderen (astma), met mij (ik ben 62), met Andrew, enz. Een zware epilepsie-aanval van Liesbeth kan haar leven kosten!

Op 10 maart beslisten we om onze kinderen thuis te houden. Een zelfgekozen lock-down. We vonden dat een beslissing van de overheid te lang op zich liet wachten. We brachten pleegzorg op de hoogte van onze beslissing (want eigenlijk mag je zonder doktersbriefje niet afwezig zijn op school, en we konden maar moeilijk een ‘preventief’ attest gaan vragen bij de huisdokter).

We maakten mondmaskers en gebruikten die. Niet alleen voor ons maar ook voor de gezinnen van onze assistenten, gezinshulpen, enz. Honderden maskers werden in de loop van de volgende weken gemaakt, verdeeld. Voor de mensen die hier kwamen werken stonden er steeds een heel bakje gewassen maskers klaar om hier te dragen.

Er kwam een lock-down. Liesbeth kwam één keer op de covid-afdeling terecht na een zware epilepsie-aanval, maar bleek gelukkig negatief te zijn bij een test. Onze jongste die wordt behandeld in De Dauw werd daar goed omringd met een algemene mondmasker-regel.

Té snel kwamen de versoepelingen. Winkels weer open, scholen en horeca ook, … Het leven scheen weer zijn normale gang te gaan. Wij bleven mondmaskers dragen en respecteerden zo goed mogelijk onze bubbel. Geen ‘uitgebreide bubbel’, want als elk gezinslid 15 personen per week zou zien komen we hier al snel aan honderd mensen!

De vele versoepelingen maakten dat ook bij ons in huis wel eens mondmaskers werden achterwege gelaten door niet-gezinsleden. Dus hingen we overal in huis A4-tjes op met bovenstaande foto en oproep.

En ja, we gingen een weekje op vakantie, maar ook daar weer leefden we in onze bubbel of met voldoende afstand of met mondmaskers.

Begin deze week kon Liesbeth naar Give us a break. Na ondertussen 4 maanden zonder school dachten we dat ze daar wel van zou genieten. Jammer genoeg kon ook dat niet want bij de vele versoepelingen hoort ook: geen mondmasker in opvang of kampen. Die worden dan als een bubbel beschouwd. Een bubbel met mensen die zelf ook bij een ander gezin horen waarvan iedereen dan nog 15 andere mensen per week mag zien? Hoewel Guab het redelijk veilig aanpakt door de extra kleine groepjes waarin de kinderen werden verdeeld kregen wij hier een paniekgevoel bij Liesbeth die met drie andere mensen (begeleiders inbegrepen) zonder mondmasker of social distancing zou samen zijn. Drie andere mensen, dus 3 maal 15, naar ons gevoel. Liesbeth blijft dus thuis. Goed omringd door gezin en assistenten. Liever veilig.

Dat de overheid geen speciale regeling heeft voor kinderen met een beperking in een opvang, dat snàp ik niet. Kinderen die al sneller ziek kunnen worden, die elkaar ook sneller infecteren (speekseloverdracht doordat velen een erg jonge emotionele leeftijd hebben en daardoor vaker met handen in de mond zitten, enz.). We vonden het een wijze beslissing van de school van Liesbeth om niét te herstarten in juni. Beslissing van de directie. want al die kinderen lopen in feite méér risico. Risico om het virus door te geven, en ook risico om door het virus héél ziek te worden. Ze hebben al zo weinig over om nog te verliezen!

Voor onze jongste pleegzoon die ook voor de twee eerste weken van de opvang was ingeschreven namen we een andere beslissing. Een kind met autisme kan je niet zomaar op ’t laatste moment laten veranderen van agenda. En gelukkig is hij zélf in staat om zijn mondmaskers (die elke dag meegaan) te dragen als hij binnen speelt in de nabijheid van andere mensen. Iets waar Liesbeth fysiek niet alleen kan voor instaan.

Vandaag blijkt dat we alweer op ’t zelfde niveau van besmettingen zitten in België als toen half maart werd besloten om de scholen te sluiten. De strijd is nog niet gewonnen. Mondmaskers zullen nog een hele tijd deel uitmaken van ons leven. Om anderen en onszelf te beschermen. Omdat we houden van het leven en van de andere mensen rondom ons. Omdat dit ons beste wapen is om het virus klein te krijgen.

Mondmaskers: ik bescherm jou-jij beschermt mij: https://www.info-coronavirus.be/nl/mondmasker/

Alleen lockdowns zullen een tweede golf van COVID-19 niet stoppen: https://www.mo.be/nieuws/mondmasker-voor-iedereen-kan-tweede-coronagolf-voorkomen

Camiers

Eind juni vertrokken we voor een weekje aan de Opaalkust.

Veilig in onze eigen bubbel, want weer een vakantiehuis gehuurd waar we met z’n allen terecht konden.

Ons gezin, maar zonder Suzanne die een vakantie niet zag zitten, en vergezeld van oudste zoon/broer Jonathan, Edmond (vriend des huizes) en twee assistenten. Boutheyna die al heel wat ervaring heeft met Liesbeth en Iman, gloednieuw in ons team, die er al meteen helemaal werd ingegooid en de vuurdoop goed doorstond!

’t Weer was die week een beetje minder zonnig, minder warm, maar goed genoeg om elke dag naar buiten te kunnen. De wandeldijk van Le Toquet en het centrum van dat mooie stadje waar we, net als vorig jaar, een kijkje gingen nemen aan het huis van Macron en zijn Brigitte. Eén van de politiemensen die de woonst van de president bewaken was zo vriendelijk een foto van ons gezin te maken.

We bezochten ook een soldatenkerkhof in Etaples, op enkele kilometers van ons vakantiehuisje.

Imposant, die duizenden bijna identieke graven. Zoveel jonge slachtoffers. Mensen van heel veel verschillende nationaliteiten.

We reden ook naar ook Boulogne-sur-Mer, maar kwamen na een stadswandeling en een drankje op een terras tot de conclusie dat het daar totaal niet rolstoelvriendelijk was. Smalle, té smalle voetpaden. Overal werken in de straatjes waardoor je vaak niet eens op ’t voetpad kon lopen!

Een mooie kerk, iets wat Andrew en mij vaak aantrekt voor een bezoek, maar alweer niet rolstoeltoegankelijk. Jammer. Er was zeker meer te zien, maar na een paar uur wandelen en een picknick in een parkje gaven we ’t dan maar op.

Wat wel echt goed lukte met de rolstoel is Nausicaa, grootste aquarium van Europa. Héél mooi, heel indrukwekkend.

Een boottocht staat ook vaak op ons vakantieprogramma. Iets waar we allemaal wel van kunnen genieten. Hoewel er deze keer toch ook wel wat benauwde gezichten waren toen de boot nogal goed begon te schommelen op de nogal woelige zee.

Met een gezin als ’t onze loopt er geregeld wel eens iets verkeerd. Ook op vakantie dus. Liesbeth kreeg nog eens een epilepsie-aanval. Gelukkig werkte de noodmedicatie deze keer wél goed en was ze na een half uurtje alweer bijna de oude.

En mijn grote teen, die moest het ontgelden! Eerst een accidentje met de rolstoel waardoor de nagel omhoog kwam, nagelbed gescheurd, enz., Nogal bloederig en pijnlijk. Twee dagen later, in Nausicaa, sta ik naar een scherm te kijken naar beelden die gemaakt werden die in de oceaan. Jongste pleegzoon staat een meter voor mij. Ineens een haai op het scherm en onze jongste schrikt daar zo van dat hij achteruit sprong…. op mijn al gewonde teen. Auw!

Bij ’t vertrek uit Boulogne-sur-Mer bleek Wesly zijn smartphone niet meer bij zich te hebben. Ergens laten liggen, maar waar? dank zij ons ‘family life’-appje konden we de telefoon terugvinden. Nog steeds op de bank waar we een uur voordien zaten te picknicken!

Eerlijke mensen, die Noord-Fransen! Kan toch bijna niet dat niemand die telefoon had zien liggen in dat uur!

Al bij al toch wel weer een gezellige vakantie. Eentje waarvan de kinderen als goede herinnering zeker het snoepkraam (smoutebollen!!!) zullen onthouden. En niet alleen de kinderen!

Juni-beelden

Leuke foto’s van een Liesbeth die zich goed stelt in de Covid19-thuisblijfperiode.

De zorg voor haar poppenkinderen neemt (gelukkig) heel wat tijd in beslag. Wandelen met de poppen hoort daar natuurlijk ook bij!

En ’t weer was meestal echt goed, dus kon ook de jacuzzi veel gebruikt worden. Altijd een succes bij Liesbeth!

En ook was er een keer héél bijzonder bezoek voor Liesbeth! De juffen! Een leuk weerzien, dat zeker. Maar géén aanleiding voor Liesbeth om weer te beginnen vragen of ze naar school mocht. Alsof ze snapt dat het toch niet kan/mag.

En nu, al maanden thuis, begint de échte vakantie :-).

Voor wie op zoek is naar een job, of iemand kent die interesse heeft in assistentiewerk, klik even op deze link.