Kerk voor kinderen

Vorige zondag gingen we nog eens naar onze kerk. Bijna met z’n allen! Alleen Jonathan was er niet bij! Die zat op de Gentse Feesten (moet ook gebeuren!).
Onze kerk is een kleine protestantse gemeente (VPKB) in Geraardsbergen, met een vrouwelijke dominee (Saskia Ketelaar) als voorganger.
Suzanne en dominee Saskia Ketelaar Zoals in de meeste protestantse kerken is er bij ons echt ruimte voor de kinderen. Er wordt van hen niet verwacht dat ze een uur lang stil op hun stoel zitten. Als de kerkdienst zo’n tien minuutjes bezig is worden ze door de dominee gevraagd om bij haar vooraan te komen zitten en worden ze door vraaggesprekjes en leuke liedjes echt betrokken bij de kerkdienst. Na dat gesprekje mogen ze dan met een begeleider naar de koffiezaal gaan, waar ze op hun eigen manier de kerkdienst verder zetten. Meestal gebeurt dat met een knutselwerkje.
Liesbeth met assistente Cynthia in de kerkdienst Nu Liesbeth PAB-assistentie heeft gaat ze met de andere kinderen mee naar de “kinderkerk”. Maar ook al tijdens het eerste deel van de dienst mag ze gerust op de grond zitten spelen met de muziekinstrumentjes. Na afloop van de kerkdienst voor de volwassenen, verzamelen we dan weer en wordt er een beetje bijgepraat met frisdrank en koffie en koekjes.
Eén van de gespreksonderwerpen is steevast de grote vorderingen die Liesbeth heeft gemaakt. Van teer poppetje, volledig blind en motorisch onbekwaam een bewuste beweging te maken is ze nu al een flinke kleuter die zich heel bewust is van haar omgeving en geniet van spel en beweging en die trots al een pauw aan de handen van haar begeleider ronstapt.

Vakantie en zussen!

Iets meer dan een week geleden is de vakantie begonnen, en moest Liesbeth afscheid nemen van haar vriendjes in de Floreal.
Vooral afscheid nemen van juffrouw Corinne, bij wie ze bijna twee en een half jaar in de klas mocht zitten! In wiens klas ze veranderde van een peutertje die bij àlles hulp nodig had tot een stevige kleuter die toont dat ze weet wat ze wil. Die blij haar schoolvriendjes en haar juf herkent, die in de klas aangeeft aan welke tafel ze wil gaan zitten, die het zaaltje en de speelplaats overstapt in haar mini-walker. hangmat
Volgend schooljaar komt Liesbeth bij juffrouw Carine in de klas, bij de “grote kinderen”! En om alvast duidelijk zichtbaar een “grote kleuter” te worden, verloor Liesbeth haar eerste melktand!

vier zussen Tijdens die eerste week vakantie heeft Liesbeth zich nog niet verveeld! De zon was haast elke dag van de partij en wandelen en spelen in het zwembadje en de zandbak horen tot haar favoriete bezigheden. En bovendien zijn er in ons gezin twee nieuwe pleegzussen bijgekomen. Iréne en Cathy blijven voorlopig de hele grote vakantie en als ‘t goed klikt tussen iedereen in ons stilaan groeiend gezin (er zijn immers zeven kinderen nu!) blijven ze ook daarna hier wonen!

Nu ook zelf eten?

zelf eten met de lepel Zaterdag was onze vaste PAB, Sarah, hier als assistente voor Liesbeth. En haar geduld met Liesbeth werd duidelijk beloond!
Sarah let er op dat ze Liesbeth bij het eten van lepel-voeding telkens haar handje op de pols van Sarah doet leggen om zo de beweging met de lepel (van bordje naar mond) aan te leren.
Iets wat nu zijn vruchten afwerpt, want zoals te zien is op de foto slaagt Liesbeth er nu in om zelf enkele happen naar haar mond te brengen.
zelf eten met de lepel
‘t Gekke is dat ze niet wil proberen om een boterham zelf af te bijten. Ze brengt wel een stukje voorgesneden brood naar haar mond, maar de boterham vasthouden en een stuk afbijten wil ze absoluut niet!
Maar misschien dat dat ook nog wel lukt, nu ze er in slaagt om de lepel zelf te gebruiken!

Tuinfeest op school

Gisteren was ‘t echt wel een héél drukke dag!
Feest op school bij Liesbeth, én ’s avonds BBQ op school bij Suzanne!
Tieneke en Dieter Liesbeth zelf was al druk in de weer rond half twaalf! Dieter kwam bij haar op bezoek en ging in de namiddag mee naar het tuinfeest. Dieter is 30 jaar en kreeg een twaalftal jaar geleden een zwaar auto-ongeval. Na een lange tijd in coma is hij vrij goed hersteld. Hij kent ook Tieneke (zie één van de vorige blogs) waarmee hij samen in het dagcentrum De Beweging is.
Na een belegde-broodjes-maaltijd trokken we met z’n allen naar het tuinfeest, waar Tieneke en haar ouders zich ook bij ons voegden. Een leuk weerzien was dat!
Daar hadden de juffen voor verschillende spelletjes gezorgd. Pakjes vissen
Je kon er eendjes vissen waarmee je punten verdiende die je kon inruilen voor speelgoed, of als je liever meteen resultaat had kon je bij jufrouw Corinne pakjes vissen. Verder was er ook een familiespel voorzien waarin verschillende vaardigheden aan bod kwamen.
Soraya, Jeanette, Mireille en Dieter Ook Mireille en dochter Kim (vriendinnetje van Suzanne die tijdens ‘t voorbije schooljaar een spreekbeurt deed in haar klas over Liesbeth) waren ook van de partij. En tot grote blijdschap van Liesbeth kwam ook Soraya (zie eerdere blogs) en haar mama er aan!
Kleuterdiploma 2005-2006 Na heel wat verfrissende drankjes en ijsjes (want de school had duidelijk mooi weer besteld!) kregen de kleuters hun diploma van dit schooljaar door de juffen overhandigd.
Daarna was het tijd om met Liesbethje naar huis te gaan voor verzorging en medicatie, een boterhammetje en …pyama. Ze had duidelijk genoten van haar feest en sliep als een roos deze nacht.

Liesbeth en papa

Liesbeth en haar papa hebben een héél speciale band.
Papa is eigenlijk Liesbeth’s knuffelbeer.
Toen ze nog kleiner was volstond het om Liesbethje rustig te maken dat ze op papa’s lichaam kon leunen. Uren deed ze dat! Daarna begon ze boekjes te kijken met papa. Een tiental boekjes werden dan doorbladerd en bevoeld, en als die allemaal klaar waren begonnen ze gewoon weer opnieuw!
papa en Liesbeth Papa, die als zelfstandig vertaler werkt en op het bovenverdiep zijn kantoor heeft, komt soms even naar beneden om een tas koffie te halen. Al is Liesbeth op dat moment eigenlijk geconcentreerd bezig met therapie of met een spelletje, ze laat onmiddellijk alles vallen en wil bij papa zodra ze hem ziet! Waardoor we soms zelfs truukjes moeten toepassen om te zorgen dat ze niet doorheeft dat papa in de buurt is. ‘t Is immers niet zo plezierig voor degene die haar dan weer een hele poos moet troosten als papa weer de trap op gaat en Liesbeth wenend protesteert omdat “ze in de steek gelaten wordt”.
Waar Liesbeth erg van geniet is de diepe brom die papa met zijn stembanden produceert. Een geluid waarvan ze duidelijk geniet, ondanks haar doofheid. Misschien door de trillingen die het veroorzaakt?
En dan is er natuurlijk ook nog papa’s baard! Zo leuk om aan te voelen dat ze daar vaak héél lang mee bezig is! Een reden om die baard te laten staan, hoewel de andere kinderen en ik dat maar een prikkerige bedoening vinden!

Op schoolreis.

sealife Dinsdag gingen we op schoolreis met de kleuters van de Floreal.
Het is daar al jaren de gewoonte dat ouders of grootouders de kleuters mogen vergezellen tijdens die uitstap.
Wijzelf gaan steeds mee met bijna ons hele gezin!
Toen we ’s morgens uit Ronse vertrokken richting Blankenberghe scheen de zon al. En die bleef eigenlijk de hele dag van de partij!
Rond kwart over tien waren we klaar om met z’n allen Sealife te verkennen.
Liesbeth genoot daar voornamelijk van de felgekleurde aquariums, en ook, en dat is eigenlijk wel grappig, van de lichtbakjes die informatie geven! sealife
Buiten, bij de pinguïns en de otters, was ‘t ook wel prettig. Zeker omdat ze daar door papa op de schouders werd rondgedragen!
’s Middags aten we met z’n allen vlakbij een veilige kinderspeeltuin, waar Liesbeth met veel plezier op de trampoline zat. Hoe meer de andere kinderen sprongen, hoe meer zijzelf werd opgewipt en dat deed ze al schaterend! Tijdens de uurtjes die de kleuters in de speeltuin doorbrachten, genoten wij met de andere ouders en grootouders van het terras. We hoorden daar ook van verschillende mensen dat ze ‘t echt prettig vinden dat hun kinderen (of kleinkinderen) samen met Liesbeth school lopen en dat ze de positieve invloed daarvan ook duidelijk merken bij hun kleuters!
sealife Daarna stond er nog een strandwandeling op het programma, maar omdat strandzand niet echt handig is voor rolstoelen of orthopedische buggy’s, bleven wij op de dijk. Al bij al echt weer een “dag met een sterretje”!

Weekend-activiteiten

Nadenken? Sinds Liesbeth met haar Mini-walker de wereld verkent, wordt ze duidelijk “zelfstandiger”. Ze kijkt niet meer voortdurend achterom om te zien of haar broer, zus, mama, papa of assistent wel in de buurt blijft.
Ze geniet er van om in haar schooltje de speelzaal door te stappen, alle hoeken uit te proberen, de klaslokalen in te lopen. Bij mooi weer (wat er in de voorbije tien dagen niet echt was, maar nu gelukkig weer wél!) is ook de speelplaats een prettig oefenterrein.
Thuis zetten we de beide deuren van haar kamer open, zodat ze met haar Mini-walker rondjes kan lopen door haar eigen ruimte en door de hal.

Tijdens de voorbije dagen was Liesbeth weer eens in de war met
dag en nacht. Feest van Suzanne Wakker worden om drie uur ’s nachts, niet meer inslapen en dan natuurlijk in de namiddag in slaap vallen tijdens haar spel. Wat er dan ook voor zorgde dat ze niet echt in stemming was voor het verjaardagsfeest van zus Suzanne op zaterdag!
Gisteren is haar weekend-assistente, Cynthia, er in geslaagd om haar de hele dag wakker te houden.

We bezochten samen met Liesbeth de Open-Deur-Dag van de Gemeenschapsschool in Oudenaarde, waar we onze stagiaires nog eens terugzagen! Voor Liesbeth was vooral het springkasteel heel aantrekkelijk.

De voorbije nacht sliep ze eindelijk weer eens goed! Deze morgen zat ze zelfs een uur lang heel vrolijk te spelen in haar bed, donsdeken er uit gegooid, kraaiend met de kleine speelgoedjes te prutsen die we vastmaakten aan haar veiligheidshek. Na een uurtje spelen kwam haar assistente er aan, dus werd ze ook uit haar bed gehaald. Maar dit is in elk geval een prettiger start van de dag dan wakker worden en beginnen zeuren om uit bed te mogen!
met Cynthia Deze namiddag was er een plezierig zonnetje, wat ons naar ‘t Muziekbos lokte. Een heel mooi stukje van onze Vlaamse Ardennen is dat toch!
Het bos met zijn spel van licht en schaduw brengt Liesbeth altijd tot rust. Ze geniet er van om allerlei dingen aan te raken: takjes, blaadjes, ruwe boomstammen, …
En morgen staat er al weer een leuke uitstap op de agenda: op schoolreis met alle kleutertjes van de Floreal!

Weer een stap vooruit !

Toen we in april op de kangoeroebeurs rondliepen, ontdekten we daar een looptoestelletje dat er best interessant uitzag. Mini-Walker We lieten Liesbeth even testen, en we dachten dat zoiets haar wel zou kunnen helpen om haar tot zelf stappen aan te zetten. Alleen… het vastmaken van Liesbeth leek nogal ingewikkeld, en het toestelletje zelf zou dus niet echt handig zijn om te gebruiken met de verschillende assistenten.
Mini-walker Dus via rondvragen en op internet op zoek naar een even stabiele, maar eenvoudiger te gebruiken versie!
Sinds een tiental dagen heeft ze nu een Miniwalker in bruikleen via de orthopedist. We gebruiken het toestelletje zowel thuis als op school, en op beide plaatsen geeft het aan Liesbeth een gevoel van zelfstandigheid! Ze had vrij snel door hoe ze zich ermee kan verplaatsen, en ook hoe ze de moeilijke bochten moet nemen.
De maat die ze nu gebruikt (1) is eigenlijk net iets te klein. De Miniwalker die wij bestelden en die ze over een paar weken zal krijgen is net één maatje groter (2), groot genoeg om een paar jaar mee te kunnen groeien. MiniWalker
Dat mag ook wel, want het Riziv betaalt voor zo’n looptoestelletje maar zo’n 300 euro terug, terwijl de eigenlijke kostprijs zo’n 1500 euro bedraagt. Daar gaat ons vakantiebudget dus weer! En de rest? Die gaat op aan de nieuwe manuele rolstoel die we bestelden! Zolang Liesbeth, zoals de meeste cp-tjes, in een schelp moest zitten, werd haar rolstoel volledig terugbetaald. Nu ze door veel oefenen eindelijk ver genoeg is om een sportief, makkelijk wendbaar, manueel rolstoeletje te bestellen, wordt dat ook maar gedeeltelijk terugbetaald.
Meer nieuws daarover zodra we een beter zicht hebben op de kostprijs!

Lentekriebels

zandbak De lente is duidelijk in ‘t land, maar ‘t lijkt alsof Liesbeth daar lichamelijk nog wat aan moet wennen.
Op 1 mei kreeg ze heel onverwacht een zware epilepsie-aanval. Zo hevig en langdurig, dat de inderhaast opgeroepen weekenddokter besliste de ambulance te bellen om haar naar het ziekenhuis te brengen.
Liesbeth kreeg de voorbije twee jaar geen enkele epilepsie-aanval. Niet meer sedert ze dagelijks medicatie neemt om dat tegen te gaan.
Uit het bloedonderzoek na deze nieuwe aanval bleek dat haar bloedspiegels in orde zijn. Een echte aanleiding was er volgens ons niet. De medicatie verhogen versufte haar totaal, dus zitten we eigenlijk weer op de doseringen van voor 1 mei.
Eind vorige week was ze nog steeds lusteloos en suf.Toen bleek dat ze opeens meer dan 40 graden koorts had, ook midden op de dag. Dus: weer een (andere) weekenddokter, die naast de koortsremmers ook antibiotica voorschreef want haar keel was duidelijk geïnfecteerd.
Ondanks alles zijn we toch samen met Liesbeth naar de Open- De Beweging deur-dag in de Beweging geweest. Een heel gezellige namiddag waarbij het ons vooral plezier deed dat Tieneke (zie eerdere schrijfsels) erg blij was om Liesbeth terug te zien.
Gisteren de plantjes die we in De Beweging aankochten in onze terraspotten geplant. Zo zullen we straks, als al die bloemetjes bloeien, zeker vaak aan jou denken, Tieneke!

Soraya

Soraya en Liesbeth Soraya Maes is onze gezinshulp via de thuishulpdienst van Bond Moyson. Zij komt ondertussen al meer dan drie jaar bij ons, bijna dagelijks enkele uren.
Voor Liesbeth is Soraya vooral haar grote vriendin. Diegene die haar met héél veel geduld helpt om haar warme maaltijd te eten, die haar na de maaltijd meeneemt naar de keuken om daar “samen” de afwas te doen. Wat dan eigenlijk betekent dat Liesbeth de vaatwas open en toe doet, en meestal ook nog de deksels van de kookpotten afdroogt, terwijl die door Soraya worden vastgehouden. ! Soraya en Liesbeth
Soraya maakt haar ook klaar om weer naar school te vertrekken, geeft haar de medicatie tegen epilepsie en meteen ook een schone pamper.
Op woensdagen (en soms ook op andere schooldagen, als Liesbethje weer eens een deel van de nachtelijke uurtjes al wakend heeft doorgebracht, en om die reden dan in de namiddag thuis mag blijven) neemt Soraya haar mee naar de was- en droogmachine, iets wat Liesbeth zeer graag doet. Daarna “samen strijken”. Voor Liesbeth telkens opnieuw een leuk spelletje om was uit de wasmand te halen en op de grond te gooien!
Liesbeth en Soraya Soraya is bovendien de bondgenoot van Liesbeth als moeke weer eens boos wordt omdat Liesbeth zich niet gedraagt. Een tik van moeke zorgt er dan voor dat Liesbeth hulpzoekend naar Soraya kijkt.
‘t Is ook Soraya die Liesbeth allerlei handspelletjes leert. Afwisselend met de handen open en op vuistjes tegen elkaar slaan, of duimen omhoog steken: goed zo!
Maar ‘t plezierigst van al is hun begroeting! Als Soraya binnenkomt maakt Liesbeth op haar eigen manier héél duidelijk: dàt is mijn vriendin!