Handiklap

Om te genieten van het zonnetje is er nog niet veel gelegenheid geweest sinds de zomervakantie écht begon. Maar gelukkig is het niet echt koud en een wandelingetje tussen de regenbuien door lukt dus nog wel.

Genieten van vakantie bleek voor Liesbeth vooral de eerste week nogal moeilijk. Meerdere keren per dag vroeg ze om naar school te gaan!
Dat hebben we gedeeltelijk opgelost door haar deze week twee halve dagen (met assistentie) naar de speelpleinwerking in Ronse te laten gaan. De eerste keer zat ze in de (heel grote) kleutergroep en bleek dat eigenlijk te druk voor haar. De tweede keer zat ze in de groep 1ste en 2de leerjaar en dat lukte duidelijk beter.

Genieten van thuis spelen doet ze wel. De laatste tijd krijgt ook haar pop meer aandacht (zie foto) en knuffelt ze daar regelmatig een poosje mee. Ook de nieuwe spelletjes op de computer vindt ze best leuk, vooral de speelgoed-puzzel die Raymond voor haar maakte.

Begin deze week ontdekten we een tand-abces bij Liesbeth. De huisdokter kwam en schreef antibiotica voor, en maakte meteen ook een afspraak in het streekziekenhuis waar de stomatoloog onder volledige verdoving de boosdoener zou weghalen.

Omdat ik zelf al de hele week geplaagd wordt door erge rugpijn, was het zinloos om mee te gaan naar ‘t ziekenhuis. Immers, Liesbeth wil in zo’n situatie vaak door mij opgepakt worden en ik kan haar op dit moment met geen mogelijkheid van de grond krijgen.
Maar geen nood!
Papa kreeg hulp en gezelschap van Mireille om vrijdag met Liesbeth naar ‘t ziekenhuis te trekken. ‘s Morgens om zeven uur binnen gaan en tegen de middag alweer thuis. Fris als een hoentje, alleen nog tot ‘s avonds aangewezen op yoghurt en pudding.

Gisteren kregen we een berichtje van Sharon, de vaste assistente, dat ze niet kon komen werken wegens ziekte en werd Wesly aangesteld als vervanger voor één dag. Prima werk heeft hij geleverd!

Vandaag komt voor ‘t eerst Helena, een nieuwe job-studente, met Liesbeth werken. Dat het klikt is duidelijk te zien op de foto.

De vakantie is begonnen en zolang het weer het toelaat geniet Liesbeth met volle teugen van wandelen en buiten spelen.
Tussendoor proberen we haar ook eens aan de Tellus te zetten waarop nu een vereenvoudigd startblad van Mind Express staat.
En ondertussen knutsel ik wat nieuwe spelletjes voor haar op de pc. Eenvoudig te maken maar wel tijdrovend. Allemaal te bedienen door eenvoudig te klikken (éénfunctieknop of spatiebalk of via touchscreen).
Liesbeth is vooral gek op de spelletjes waar een boom in komt. Een gebaar dat ze graag maakt, omdat het zo’n “groot” gebaar is, denk ik. Eén waarbij ze haar hele arm nodig heeft 🙂 .

Historia Mundi zorgt er dit weekend voor dat Ronse vol toeristen loopt. Zelfs de zon was de hele namiddag van de partij!
Liesbeth genoot van de uitstap, wat te zien is aan de foto’s.

Op een bepaald moment maakte ze het gebaar voor hond toen ze een witte dierenhuid zag hangen. Nu hing die ook echt wel een beetje in de vorm van een opstaande poedel. Maar het toont toch wel aan dat haar visus nog steeds niet écht goed is!

Nu ja, grappig voorval was het wel.

Omdat Liesbeth met haar meer complexe handicap eerder een uitzondering is in haar school, ‘t Craeneveld in Eine , werd ons gevraagd om een uur uit te trekken voor de bespreking van Liesbeth samen met het team dat met haar werkt op school.

Een gesprek dat zeker een goed beeld gaf van het functioneren van Liesbeth in haar klasje. Waaruit toch ook duidelijk bleek dat zij de voorbije maanden heeft geleden onder het voortdurend wisselen van de PAB-assistenten. Iets wat we als ouders jammer genoeg niet in de hand hebben, want de motivatie van een assistent blijkt vaak pas als ze al aan ‘t werk zijn met Liesbeth.

Naar volgend schooljaar toe werd er afgesproken dat Liesbeth nog één jaar in de kleutergroep blijft. Zo kan ze ook op een rustige manier leren om met de Tellus om te gaan als communicatiemiddel.
Extra hulp voor Liesbeth is er alleen in de namiddagen nodig. Tijdens de ochtenduren zou de juf graag zelf met Liesbeth werken om zo een meer persoonlijk contact op te bouwen, iets wat alleen maar aantoont dat zij in elk geval de juiste motivatie heeft.

Met een goed gevoel thuis kunnen komen na zo’n teamvergadering over je kind met een meervoudige handicap is een zeldzaam genoegen. Een genoegen dat je pas kan ervaren als je echt voelt dat de school om het kind gééft.

We wensen dan ook alle mensen van ‘t Craeneveld een gezellige zomervakantie toe!

Vorig weekend vierden we vaderdag, en ook Liesbeth had een zelfgemaakt cadeautje klaar. Cadeautjes is iets wat ze ondertussen heel goed kent. Als ze er eentje krijgt wil ze er zo snel mogelijk de verpakking afhalen. En als ze zelf iets geeft wil ze helpen bij het uitpakken.

Verder was deze week gevuld met examens en de bijbehorende stress voor Suzanne, Wesly, Irene, Cathy en Cristiano. En voor Liesbeth een zware epilepsieaanval, partieel. Ze kon dus zelf met haar linkerhandje aantonen wat er rechts verkeerd ging. We proberen zo snel mogelijk weer een afspraak te maken met de neurologe. Immers, Liesbeth was weer verschillende maanden aanvalsvrij, en nu toch weer twee keer op twee weken tijd. Misschien moet haar medicatie weer wat verhoogd?

Tegelijk zijn we ook (alweer) op zoek naar een assistente voor Liesbeth. Eén van de twee vaste assistenten vroeg om haar te ontslaan, omdat 26 uur per week werken te zwaar is in combinatie met haar gezin. We kijken dus uit naar iemand anders, en deze keer graag iemand die voldoende motivatie heeft.

Straks gaan we naar de school van Liesbeth, waar er gefeest wordt. Het fototoestel gaat zeker mee, zodat we jullie kunnen trakteren op een sfeerbeeld.

Een verhaaltje vertellen aan een kind lijkt zo gewoon, zo “normaal”. Alleen is dat bij een kind als Liesbeth, volledig doof, niet zo makkelijk. Sinds een paar maanden wordt er regelmatig met haar in een prentenboek gekeken en wordt het juiste gebaar bij de prenten getoond. Maar deze week, toen ze weer eens erg vroeg wakker was en bij mij in bed de ochtend afwachtte, vertelde ik een verhaaltje met alleen gebaren, zonder prentenboek. En blijkbaar begreep ze ‘t ook! Ze vroeg onmiddellijk om “nog” en toen ik weer herbegon maakte ze het gebaar voor “wachten”. Daarna met vier gebaren duidelijk gemaakt wat ze wilde: konijntje-niet-nu-hond.

Echt plezant vond ik dat, zoiets “gewoons” kunnen doen met haar!

Het vorige weekend gingen we samen met Charlotte en haar mama Lieve op bezoek in Ten Dries in Landegem.
Daar ging immers de jaarlijkse opendeurdag door.

Een uur rijden om er te geraken! Ik mag er niet aan denken dat we dat dagelijks zouden moeten doen (en dan x 4 als Liesbeth daar school zou lopen!).

Een school waar men ongetwijfeld wel wat ervaring heeft met Mind Express (wat voor Liesbeth een voordeel zou zijn), waar ook wordt samengewerkt met dokter Oostra (COS Gent) waar we erg goede ervaringen mee hebben. Maar de nadelen zijn (voor ons) legio: de onverenigbaarheid met PAB én de te grote afstand.

Conclusie: Liesbeth zit in haar eigen school, MPI ‘t Craeneveld , een heel stuk dichterbij. Een school waar Liesbeth écht kan opgevolgd worden wat betreft haar verschillende beperkingen bestaat gewoon niet, vrezen we. Haar naar een internaat brengen zien we niet zitten gezien het merendeel van haar vorderingen juist het gevolg is van het constant thuis opvolgen en aanbieden van mogelijkheden. De huidige situatie waarin Liesebth opgenomen is in een klas met mobiele kindjes en waarbij we van thuis uit de aanvullingen proberen te leveren naar auditieve beperking toe, is op dit moment de meest haalbare oplossing.
Voor wie zin heeft om haar school eens met eigen ogen te bekijken: hou alvast 15 juni vrij. Dan is er feest in ‘t Craeneveld!