Handiklap

Omdat we zo stillaan weer door onze voorraad Handiklap-kaarten waren, én omdat Liesbeth sinds de vorige kaart alweer een stuk geëvolueerd is, heeft broer Jonathan samen met zijn vriendin Annelies een nieuwe kaart ontworpen. Ziet er best mooi uit!

En op de keerzijde vind je dit:

Liesbeth zelf vindt de kaartjes er best leuk uitzien.
Heerlijk toch dat ze zichzelf nu herkent op die foto, terwijl ze eerst helemaal niks kon zien. Vandaag merkt ze het zelfs als er in haar bord aan de eettafel niet hetzelfde ligt als in de andere borden, en eist ze haar deel op!

Hier kan je bekijken hoeveel lezers er tijdens de voorbije maanden op de Handiklap-site surften, en ook hoeveel bladzijden er werden aangeklikt. Juni was dus een record!

Ja, we zijn alweer eind juni en ook dit derde schooljaar in de Floreal zit er bijna helemaal op voor Liesbeth.
Volgend jaar kan ze nog eens bij juffrouw Carine terecht en daarna wordt het ook voor haar de basisschool!

Ondertussen heeft Liesbeth ook de hulp gehad van drie verschillende GON-juffen. Die komen dan voor een viertal lesuurtjes per week om Liesbeth te helpen met de dingen waar ze ‘t moeilijk mee heeft omwille van haar handicaps.

Met de GON-juf van vorig jaar, Ilse, én met de GON-juf van dit schooljaar, Carolien, klikte het wonderwel. Liesbethje heeft van elk van hen heel wat hulp gekregen. Deze beide juffen hebben vooral naar zelfredzaamheid en communicatie toegewerkt, door Liesbethje zo goed mogelijk te integreren tussen haar klasgenootjes. Jammer genoeg krijgt ook juf Carolien volgend jaar een andere taak toebedeeld, en zullen we dus weer even moeten afwachten of we een even leuke juf in de plaats krijgen!

Zoals elk trimester werd ook nu vergaderd door het inclusieteam om na te gaan of Liesbethje ook in de voorbije maanden nog positief evolueerde en werd er ook nu weer besproken wat onze doelstellingen zijn voor het volgende schooljaar. De integrale tekst van het verslag van deze vergadering kan je terugvinden via deze link.
Misschien maakt dat meteen ook duidelijker hoe inclusie precies werkt. Het doel van inclusief onderwijs is immers NIET het behalen van de eindtermen, maar wél een kind met één of meerdere handicaps integreren in een groep van leeftijdsgenoten met als doelstelling toch steeds een positieve evolutie in het leerproces van het inclusiekind te bewerkstelligen.

Als we terugkijken op de voorbije schooljaren is de evolutie van Liesbeth haast mirakuleus te noemen. En elke trimester opnieuw is dat te merken aan het verslag!

Wie vandaag het woord “familie” gebruikt, bedoelt daarmee vaak de TV-soap die al zoveel jaren loopt op VTM.
Zelfs op ‘t schoolfeest in ‘t MPI in Eine was er “familie” aanwezig!
Vandaar dan ook deze foto van Liesbethje met “Bjorn” die geduldig de tijd nam om handtekeningen uit te delen en te poseren met zijn fans.
Voor ons betekent het woord “familie” iets anders dan bloedverwantschap. Het familie-gevoel is er ook als assistenten die vroeger bij Liesbeth werkten nog eens komen goeiedag zeggen, of als we de vrienden van de EEP-groep terugzien. Door onze gedeelde zorg voor een gehandicapte persoon in ons gezin of onze omgeving, ontstaat immers een sterke band, een gevoel van samenhorigheid. Iets wat je jammer genoeg niet altijd terugvindt in de contacten met échte familieleden.
Niets om over te klagen, want de band die je krijgt met andere gezinnen in een vergelijkbare situatie is er één van wederzijds respect en begrip. Een band waarbij je met heel weinig woorden heel veel kan zeggen!
Zo werd ook het tuinfeest in Eine gisteren een gezellige dag met de aanwezigheid van Jaad en Clarisse en Dieter en hun ouders.

Vandaag een beetje gebladerd in de internetkrant van Het Laatste Nieuws en daarin gelezen dat er, in West-Vlaanderen, een pedofiel veroordeeld is tot vijf jaar cel, de helft met uitstel, wegens het aanranden van een 14-jarig minderbegaafd meisje.
Een kind met een mentale handicap dus.

Hij gaf het kind een hondje cadeau, en hield er zelf ook ééntje uit hetzelfde nest. Het meisje kwam vanaf dan regelmatig over de vloer om de beide hondjes met elkaar te laten spelen.

Gisteren werd in Amerika een therapeut veroordeeld tot 45 jaar cel wegens seksueel misbruik van gehandicapte kinderen. Kinderen met hersenbeschadigingen die daardoor niet in staat waren om te spreken, vaak in comateuze toestand.

Iets waar je als ouder van een kind met een handicap toch even over blijft nadenken! Hoe kwetsbaar zijn onze kinderen!

Het voorbije weekend was niet alleen ‘t laatste weekend van de kermis (en braderie) in Ronse, maar tegelijk ook verkiezingsweekend en niet te vergeten: vaderdag!

Ook Liesbeth had op school een leuk geschenkje gemaakt: een bladwijzer! Best een bruikbaar cadeau voor een papa die in zijn vrije uurtjes altijd met een boek op schoot te vinden is!

Vandaag zijn we dan weer eens een paar uurtjes met Liesbeth op stap geweest om in een gespecialiseerde firma te laten kijken of het mogelijk is om een Tellus 3+ (een speciale computer die als communicatiemiddel kan worden gebruikt) op een veilige en stabiele manier te bevestigen aan haar manuele sportrolstoel. Immers, om het dossier voor de aanvraag van zo’n computer bij het Vlaams Fonds in orde te maken zijn de bestekken nodig van alle hulpstukken.

Tijdens de voorbije dagen zijn er in totaal zo’n 500 Joepie-lezers naar deze Handiklap-site gesurft en samen bekeken ze meer dan 2000 bladzijden.
Velen van hen stuurden ook een reactie of een persoonlijk mailtje en deze berichtjes getuigden stuk voor stuk van hun verontwaardiging over het waarheidsgehalte van wat er in hun lijfblad over Liesbeth werd geschreven. Maar ook, en dat is leuk, van hun eigen interesse om met kinderen en volwassenen met een handicap om te gaan en te werken. Voor hen gaan we deze week bij de links wat informatie zetten over werken als vrijwilliger met gehandicapten.

Vandaag klikten, na de rechtzetting die in Joepie verscheen, maar liefst 307 (jonge) lezers deze website aan en velen lieten een reactie achter of stuurden een mailtje. Maar wat het meeste plezier deed was dat deze mensen samen maar liefst 942 pagina’s aanklikten in Handiklap. Daaruit blijkt immers duidelijk dat ook de jeugd het hart op de juiste plaats heeft en best interesse heeft voor kinderen zoals Liesbeth!
Uit de reacties blijkt bovendien dat het verhaal van Liesbeth een aantal van deze jonge mensen doet overwegen om ook iets met gehandicapte kinderen te gaan doen.
De toekomst ziet er dus best goed uit!

Vandaag gingen we op schoolreis met de klas van Liesbeth! Omwille van de rolstoel en wat ander mee te nemen materiaal rijden we met ons eigen busje achter de grote schoolbus aan!
Deze keer gaat de schoolreis naar het Boudewijnpark, dolfijnen kijken dus!

Verder in juni, in ‘t weekend van 16 en 17 juni, is er het jaarlijkse tuinfeest in de school van onze Wesly, het MPI ‘t Craeneveldt in Eine (Oudenaarde). Wijzelf hebben gepland om daar onze zondagnamiddag door te brengen. Een ijsje, een drankje en een hapje, en niet te vergeten de lekkere muntthee van meester Saïd!

In ‘t weekend daarna is er het tuinfeest van de Decrolyschool (de school waar Liesbeth zit is een afdeling daarvan) die doorgaat op 23 juni in de afdeling Germinal. Ook daar brengen we met veel plezier de namiddag door!

Op de beide schoolfeesten: hartelijk welkom!
Voor meer informatie kan U even doorklikken!
Tuinfeest MPI Eine: tuinfeest uitnodiging 2007.doc
Tuinfeest van de school van Liesbeth: Zaterdag 23 juni 2007.doc

Tot onze verbazing hoorden we gisteren vertellen dat Liesbethje in het jongerenweekblad Joepie stond met haar foto. Dus tegen onze gewoonte in naar de krantenwinkel getogen om zo’n tijdschrift te kopen.
Groot was onze verbazing toen we het artikel lazen. Een dramatisch verhaal van een vrijwilligster waaruit Liesbeth naar voor komt als een verzameling van handicaps en waarbij dus totaal vergeten wordt dat Liesbeth op de eerste plaats een gewone vrolijke kleuter is! Bovendien laat de geïnterviewde vrijwilligster uitschijnen dat af en toe op Liesbeth passen zo zwaar is dat ze eigenlijk geen normaal leven (uitgaan, vriendje) meer kan leiden.
Op geen enkele manier werden wij op de hoogte gebracht van deze publicatie, laat staan dat er daarvoor onze toestemming zou zijn gevraagd, evenmin als voor de publicatie van twee foto’s van Liesbeth (voorpagina en pagina 59).
Na heel wat moeite konden we de vrijwilligster telefonisch bereiken en hoorden we dat ze eigenlijk niet goed meer wist wat ze had verteld aan de journalist. En ons even op de hoogte brengen of ons akkoord vragen was ze gewoon vergeten.
Dan maar naar de redactie van Joepie gebeld en daar verteld dat we absoluut niet akkoord zijn met die publicatie en zeker niet met het inhoudelijke! Na wat moeilijkheden kregen we eindelijk iemand van de redactie aan de telefoon die enig begrip toonde voor ons standpunt, en naar wie ik vanavond een rechtzetting heb doorgemaild, die -als de Joepie-redactie zijn belofte houdt- in Joepie nr 23 zou gepubliceerd worden.
Die Joepie nr 23 ga ik dus zeker kopen om te controleren of de rechtzetting integraal werd gepubliceerd. En daarna, nooit meer Joepie in huis!
En, voor wie zich ongerust maakt, al onze andere helpers (assistenten en vrijwilligers) leiden best een normaal leven hoor, met vriendjes, uitgaan, studies, enz. 🙂