Handiklap

 

Nog twee weken school, en de paasvakantie begint!

Nu we voor Liesbeth zo’n plezante dag-invulling hebben gevonden in de opvang ‘Give us a break’ moeten we ons hoofd niet meer breken over hoe we haar gaan helpen om die weken vakantie door te komen. Liesbeth is immers een echt gewoonte-diertje.  Ze voelt zich het best als alles volgens een vast stramien verloopt. Ze doet er alles aan om de ‘controle’ te houden, overzicht te hebben over elke situatie. Zo wil ze bijvoorbeeld enkel wandelen als iedereen van ons gezelschap, behalve haar assistent die de rolstoel duwt, voor haar loopt. Zodra ze iemand mist in haar gezichtsveld zet ze de rolstoel-remmen op en je krijgt haar geen centimeter meer vooruit tot dat éne verloren schaap weer voor haar uit loopt!

Een paar weken geleden was er een maandagavond géén zwemmen. De hoofdtrainster, Stephanie, was ziek. Diezelfde avond kreeg Liesbeth een epilepsie-aanval. Had het éne met het andere te maken? Het zou mij in elk geval niet verwonderen want haar agitatie is groot als we afwijken van haar normale schema!

De opvang tijdens de vakanties kent ze ondertussen. En ze vindt het er erg fijn, dat is wel duidelijk op de foto’s.

Gelukkig komen geleidelijk aan ook de centjes binnen die nodig zijn om dit project te kunnen blijven doen. De truitjesverkoop (de sportkleding van Filip Meirhaeghe) is goed gegaan, bracht 3745 euro in het laatje! Daarnaast was er ook een heel mooie gift van de stad Oudenaarde (12500 euro!) en nog eens 750 euro van Erwin, de zaakvoerder van VD Gereedschappen uit Zwalm.

 

Ondertussen hebben we ook een vraag voor financiële ondersteuning van het project gestuurd naar het stadsbestuur van Ronse. We rekenen er op dat ook zij een flinke duit in ’t zakje zullen doen! De vakantie-opvang gaat wel door in Oudenaarde, omdat we daar de lokalen van Bijzonder Onderwijs-schooltje Levensblij mogen gebruiken, maar de potentiële gebruikers van de opvang wonen voor een heel groot deel in Ronse en de kleinere buurgemeenten.

Wie graag regelmatig kan volgen hoe de vakantie-opvang loopt kan dat via een like op onze facebookpagina

Zaterdag gaan we met Liesbeth naar de twee-jaarlijkse Kangoeroebeurs in Merelbeke, een zorgbeurs voor kinderen en jongeren met een beperking. Wie daar graag ook een kijkje gaat nemen kan online gratis  tickets verkrijgen.

 

 

Liesbeth is, eigenlijk al sinds haar (vroeg)geboorte, gek op water. Als baby genoot ze al van een bad, toen steeds op mijn lichaam liggend want dat was zowat de enige manier om haar ademhaling op gang te houden.

16 jaar later is in bad gaan nog steeds een dagelijks ritueel waar ze met volle teugen en langdurig van geniet. Ze zit regelmatig meer dan een uur in bad!

Ook spelletjes met water zijn steeds een attractie. Zo stapelen we wel eens blikken die met water gevuld zijn op elkaar. Die gooit Liesbeth dan met plezier omver met een bal, want richten kàn ze! Zo’n spelletje kan natuurlijk alleen buiten gespeeld worden. En ’t moet ook nog warm zijn want Liesbeth vindt het nog leuker als ze zelf ook nat wordt.

Nu de buitentemperaturen voortdurend onder het vriespunt zitten zoeken we dus naar een creatieve oplossing.

Een spelletje waarbij er, onverwacht (dus lekker spannend) opeens water spettert. Een gezelschapsspelletje dat je in elke speelgoedzaak kan vinden! Soggy Doggy. De spelregels zijn vrij eenvoudig en je speelt het met een kleurendobbelsteen, wat voor Liesbeth ook een voordeel is.

Als ’t hondje begint te spetteren word je niet écht nat maar voel je toch de druppeltjes. Een bijkomend voordeel is dat het hondje heel prettig aanvoelt! Af en toe eens strelen komt er ook wel bij met Liesbeth, dierenvriend als ze is.

Dus alweer een gezelschapsspelletje waarvan Liesbeth de regels wel begrijpt en dat in de smaak valt!

Ook in De Beiaard nog een artikel over ons project om opvang voor kinderen met een beperking te realiseren in onze regio.

Wie ons wil helpen, kom een truitje kopen van Filip Meirhaeghe (of een drankje consumeren, eventueel een gift in onze spaarpot steken) op zaterdag 3 maart in Oudenaarde.

Vandaag een beetje onverwacht maar heel leuk bezoek van ‘meester Samuel’ en zijn gezin.

Meester Samuel is de leraar protestantse godsdienst van één van onze pleegzoontjes.  Bij meester Samuel en zijn vrouw Kathelijne werd een drietal weken geleden  hun vierde kindje geboren, baby Hannah. Dus Liesbeth had weer even de kans om een baby’tje van dichtbij te zien. Iets wat zij altijd erg fijn vindt!

Een beetje toevallig vond ik vandaag de link van een erg leuke webshop. Een webshop die gestart werd door een mama van een kind met autisme.

Hier staat een heleboel materiaal op, van speciale drinkbekers tot erg uitdagend speelgoed, heel wat zaken die je niet in de gewone winkels vindt maar die voor ouders van kinderen met een beperking misschien precies dàt zijn wat ze nodig hebben. Dus ga zeker een kijkje nemen!

Voor al onze lezers onze beste wensen voor dit nieuwe jaar!

 

Voor- en achterzijde van onze kaartjes van dit jaar delen we hier met jullie!

 

 

Op deze manier komen onze wensen terecht bij iedereen die Liesbeth volgt via haar website.

Van harte: een gelukkig 2018!

Na de zomervakantie konden we gelukkig, dank zij een mooie nazomer, nog een poosje genieten van onze nieuwe ‘tuin’.
Ook het transparante zeildoek rond het deel van het terras waar we de loungehoek maakten werd geplaatst, zodat we, ook als het een beetje druppelt, nog heel goed kunnen buiten zitten.
Een beetje beplanting, zij het in houten (en dus verplaatsbare) kisten en een heleboel sfeerverlichting maakten het terras ‘af’.
Liesbeth maakte zo vaak als maar mogelijk was gebruik van de jacuzzi.
Ze had immers wel wat in te halen na al die werken die haar meest geliefde bezigheid verhinderden!

Ook de zwemclub startte weer op in september en als een echte waterrat keek Liesbeth opnieuw uit naar de maandagen.
Echt helemaal alleen zwemmen doet ze wel niet. Maar ze kan zich heel goed drijvende houden met enkel aan elke bovenarm een bandje en ze geraakt al bewegende met armen en benen toch ook wel vooruit. En, wat het allerbelangrijkste is, ze amuseert zich supergoed in ‘t zwembad. Ze maakt er deel uit van een clubje. Alle andere deelnemers zijn heel mobiel, alleen Liesbeth is rolstoelgebruiker, maar dat maakt voor haar geen enkel verschil!

We hadden ook nog een paar leuke uitstappen in het vroege najaar.
Er was de jaarlijks N-VA-familiedag, deze keer in Puyenbroeck, Wachtebeke. Veel volk, veel bekenden, veel leuke gele ballons, dus feest voor Liesbeth! Onze jongste pleegzoon werd toevallig gefilmd toen hij Bart De Wever een high-five gaf en die beelden doken nadien héél vaak op in uitzendingen op VTM en Eén. Een kleine BV in huis dus!

Ook Bobbejaanland zijn we nog eens gaan bezoeken. Voor Liesbeth weer vooral rondkijken, voor onze jongens de ene attractie na de andere!

De maandelijkse sportactiviteit Everybody Moves ging ook weer door in ‘t Rosco en in datzelfde sportcomplex organiseerden we voor Liesbeth een verlaat verjaardagsfeest.

Liesbeth genoot weer van de normale schoolroutine en tijdens de herfstvakantie kon ze weer terecht op het vakantiespeelpleintje.
In de kerstperiode droeg ze dezelfde pull als haar juf en dat leverde een leuk beeld op!

De kerstvakantie zélf was wat moeilijker want we hadden niet echt een school-vervangend aanbod.
Maar wat prima lukte was om mét Liesbeth de avond voor kerst in een wok-restaurant uren aan tafel te zitten.
Ze genoot er duidelijk van!

 

Foto’s van wat ooit onze woestenij was maar nu een bruikbare stadstuin werd. We zitten (Vlaamse Ardennen) met hoogteverschillen in ons tuintje. Dus werd er voor een trap én een helling gekozen.

Liesbeth kan vanuit haar kamer nu wandelen (K-walker!) tot achteraan (fietsenbergplaats, eethoek en jacuzzi).

Zij heeft net buiten haar kamer een erg leuke schommelstoel die ze kreeg voor haar 16de verjaardag.   Aan haar linkerkant een kruidentafel, op de juiste hoogte zodat ze kan helpen met water geven aan de plantjes. Iets verder een houten tafel met twee banken waar ze samen met de broers kan zitten om te knutselen of iets te eten.  Aan de muur een groot schoolbord waar zowel Liesbeth als de broers op kunnen tekenen met krijt.

Iets verder een bankje (bedoeld voor ons, de ‘oudjes’) ter hoogte van onze keukendeur en daarna de eerste trap of helling.

Waar de helling begint werd een driehoek in een andere kleur gemaakt in de vloer zodat ze ziet waar ze moet gaan staan met  stap-rek of rolstoel. Diezelfde kleur duidt ook de grens van helling naar trap aan.

Tussen de beide trappen/hellingen twee lijnen in deze contrastkleur, lijnen waartussen zij moet blijven om naar de loungehoek te gaan. Dat is het tweede niveau.

Na de tweede helling is er weer zo’n driehoek, aanduiding waar de helling begint als ze weer naar beneden wil. Het brede trapgedeelte loopt nog even door (één trede extra) waardoor Liesbeth veel minder kans heeft om per ongeluk van de trap te vallen als ze met de rolstoel boven rond rijdt.

Achter het muurtje staat er ook weer een zitbank, erg licht en dus makkelijk verplaatsbaar. Als we met Liesbeth op dat bovenste deel zitten (om te eten bijvoorbeeld) dan wordt die zitbank voor de helling gezet (zit dan vast door de zijmuur en de extra trede) om te verhinderen dat ze per ongeluk met haar rolstoel op de helling terecht komt.

Op het bovenste terrasdeel (derde niveau) is ook de jacuzzi geplaatst. En de eethoek natuurlijk. Daar kozen we voor een zware stenen tafel op twee zuilen. Zo kan Liesbeth aanschuiven waar ze wil zonder rekening te houden met tafelpoten.

Planten in houten kisten op rol-plankjes geven een groene toets.

Voor de loungehoek werd een zeil gemaakt op maat dat werd bevestigd aan de overkapping. Tijdens de mooie maanden blijft dat opgerold omhoog, maar tijdens het voorjaar en najaar kan het makkelijk worden afgerold waardoor je ook bij regenweer de lounge nog kan gebruiken.

 

 

Twee maanden vakantie!
Voor Liesbeth die héél erg op haar structuur gesteld is niet echt een cadeau.
Het liefst zou Liesbeth elke week gewoon hetzelfde ritme hebben.
Maandag naar school gaan en na school nog naar de zwemclub en daarna door de logopediste al worden opgewacht thuis, en als toemaatje nog pannenkoeken of koffiekoeken eten in plaats van de gebruikelijke broodmaaltijd.
Dinsdag na schooltijd zowel kinesitheraphie als logopedie, véél boterhammen eten en lekker genieten van een uitgebreid bad.
Woensdag maar een halve dag school, dus thuiskomen en warm eten, als ze geluk heeft nog een kine-beurt, wat frutselen en spelen met de assistente, een wandeling als ‘t weer het toelaat of uren in de jacuzzi tijdens de warmste helft van ‘t jaar, het dagelijkse badritueel en avondmaal, en dan blij gaan slapen omdat het de volgende dag weer een lange schooldag wordt!
Donderdag en vrijdag verlopen al even gestructureerd, in beide gevallen is er normaal ook kine voorzien wat Liesbeth meestal erg leuk vindt.
Het weekend is dan vaak het ‘moeilijkere’ deel van de week, want die dagen zijn wat minder voorspelbaar. Maar meestal slagen we er toch wel in om ook die dagen vlot te laten verlopen voor Liesbeth.

Maar die lange zomervakantie, al voorafgegaan door wat dagen schoolvrij (evaluatiedagen), ik denk dat ze dat echt aanvoelt als een torenhoge berg!
In de voorbije zomer vertrok ze een 10-tal dagen op kamp met Kazou naar Maasmechelen, vergezeld van haar pleegbroer Wesly. Haar allereerste kamp en dat viel héél goed mee!
Toen ze terugkwam was ‘t wel even schrikken voor haar, want haar kamer beneden was eigenlijk onbruikbaar. Daar lag het materiaal opgestapeld waarmee ons hele stadstuintje, tot dan toe meer een woestenij dan een tuin, werd omgetoverd in een toegankelijk en functioneel terras.
Tijdens de werken was het onmogelijk om de jacuzzi te gebruiken. Dus dat was wel even slikken voor Liesbeth.
Eind juli lag de volledige terrasvloer er, én de tuinmuren waren al voorbereid op de bekleding die ze in augustus zouden krijgen.

Voor ons hele gezin brak er nu een pauze aan! Net als de vorige jaren gingen we weer een week naar zee.
Extra leuk voor Liesbeth, zo’n reeds bekende vakantiewoning. Zodra ze daar aankomt merk je dat ze alweer heel snel haar draai vindt.
Niet altijd écht mooi weer aan zee, maar zeker goed genoeg om dagelijks een groot deel van de dag buiten te zijn. Heel wat dijkwandelingen in Nieuwpoort en natuurlijk de gebruikelijk ritten met de go-carts.
En Plopsaland als extraatje! Niet dat Liesbeth echt op die attracties gaat. Toen ze jonger was deed ze dat héél graag. Maar sinds een paar jaar is ze bang in de meeste attracties, dus geniet ze maar van kijken naar al het jong geweld (de pleegbroertjes!).

Na die week aan zee waren de batterijen voor iedereen weer opgeladen. Liesbeth had nog sportkamp in Herzele op haar programma staan én ze kon ook naar het nieuwe initiatief in Oudenaarde, een vakantiespeelplein voor kinderen met een beperking. Even leuk als naar school gaan, bleek.

Ondertussen werd er hier thuis verder gewerkt om van onze tuin een paradijsje te maken. De muren werden bekleed met thermowood en er kwamen twee overkappingen, ééntje om als lounge te gebruiken en een andere om een lange tafel met stoelen te herbergen. Een tafel in graniet, met dikke ‘zuilen’ in plaats van ‘poten’, zodat Liesbeth met de rolstoel zelf een plaats kan kiezen. En de jacuzzi, die kreeg wel ook een nieuw plaatsje. Nu achteraan in plaats van vlak bij de kamer van Liesbeth. Maar omdat er ook een rolstoelhelling voorzien werd, want in Ronse zit je altijd wel met hoogteverschillen, is dat geen probleem!

Dat zomeren viel dus al bij al nog goed mee dit jaar!