Handiklap

Eind oktober ging het ijssculpturen-festival door in Brugge, deze keer met als thema ‘Frozen’.
Dat werd een mooie uitstap voor het hele gezin!
Fijn ook om te zien dat er echt gedacht was aan toegankelijkheid voor rolstoelen!
Liesbeth genoot van de kleuren en lichtjes, en goed ingepakt kon zelfs de ijzige temperatuur haar niet deren!
Maar de warme chocomelk en pannenkoeken nadien smaakte, zowel voor haar als voor ons, naar meer!

Natuurlijk was dit nog maar een voorsmaakje voor de lichtjes-in-huis-periode.

Naast de traditionele kerstboom zorgden we dit jaar ook voor een ‘lichtjesbord’ aan de muur.
Eenvoudig zelf te maken door een canvas-schilders-doek op een houten raam te kopen en dat naar believen te versieren met tule, kerstballetjes, zelfgemaakte sterren, enz. Aan de achterkant maak je dan een lichtkrans op batterijtjes vast waarvan je de lichtslinger op de voorkant vastmaakt tussen de aangebrachte versieringen.
Brengt weer wat extra gezelligheid in huis tijdens de donkere maanden.

Meer foto’s

Tijdens de tweede maand van de zomervakantie genoot Liesbeth vaak van haar jacuzzi.
Sinds ze die, ondertussen al meer dan 4 jaar geleden cadeau kreeg van Make a Wish, is dat bij goed weer steeds opnieuw een feest voor haar. uren lang kan ze er in zitten, liggen, spartelen, rechtstaan (mag niet!), enz.

Ook van ‘t zonnetje genieten op haar terrasje doet ze graag. Meestal heeft ze daar niet alleen gezelschap van haar assistente maar ook van onze hond, Chanelle. Chanelle wordt al een dagje ouder en dus mag zij in de ligstoel en Liesbeth zet er zich dan naast op de grond 🙂

Tijdens de mooie septemberdagen maakten we een paar leuke uitstappen.
Zo gingen we in Antwerpen picknicken in één van de mooie parken en maakten we er een tochtje met de Flandria-boot.

In Mechelen bezochten we Technopolis. Eerst leek Liesbeth er niet zo veel aan te vinden, tot ze ontdekte in welk hoekje ze dokter kon spelen met een echte stethoscoop. Ze kon daarmee de hartslag van mama en van van de ongeboren baby beluisteren. Die hartslag was een erg laag geluid, reden waarom Liesbeth dat duidelijk wél kon waarnemen. zij is immers functioneel doof, maar hoort sommige frequenties van geluid wél, alleen liggen die buiten het gebruikelijke gamma dat door stemmen wordt geproduceerd.

Natuurlijk is Liesbeth in september ook weer op school gestart. We hebben in eerste instantie getwijfeld om haar op dezelfde school verder te laten gaan als ‘t vorige schooljaar. Maar met een nieuwe juf is er ook weer nieuwe hoop dat het nu beter zal lukken én dat ze wel naar het toilet kan/mag gaan op school, wat vorig jaar niet kon/mocht.

Meer foto’s

De tweede week van juli brachten we met ons hele gezin, inclusief Jonathan (30) en twee pab-assistenten (Sofie en Liesa) door in Oostduinkerke.
Voor het eerst huurden we een ‘aangepaste’ woning. En ja, dat had zeker voordelen! Liesbeth kon op het hele gelijkvloers met haar rolstoel rondrijden én gebruik maken van een inrijdouche en een hooglaagbed voor de verzorging.

Zo’n week aan zee mét mooi weer is heel plezant, voor ons, maar ook voor de kinderen!
Liesbeth was al gauw verknocht aan de go-carts op de dijk van Oostduinkerke en Nieuwpoort. Dus die een dagje overslaan was er niet bij!

Met de strandrolstoel (Hippocampe) die we voor deze periode gehuurd hadden kon Liesbeth écht tot aan de zee geraken, wat ze super vond. Vooral in Nieuwpoort waar een verhard pad voorzien is tot het natte deel van het strand was dit best goed te doen. Met de strandrolstoel aan de waterrand kon Liesbeth ‘handje baden’ (ipv ‘pootje baden’).
Het échte zwemmen, daarvoor bezochten we een paar keer het zwembad van Oostduinkerke (de Blekker). Daar was een aangepaste aankleedruimte voorzien voor mensen in rolstoel met in hoogte verstelbare aankleedtafel. Lekker makkelijk dus! En meteen ook een tip voor onze eigen stad waar weldra een nieuw zwembad komt.

Natuurlijk hoorde ook een dagelijks ijsje op de dijk (lekker ambachtelijk ijs in superveel smaken verkrijgbaar!) ook bij ‘vakantie aan zee’. En ook het vissen met kruisnetten, die je kan huren voor een half of een heel uur in Nieuwpoort, had heel veel succes bij de kinderen.
En zandkastelen bouwen probeerden we natuurlijk ook! Op de Vlaamse feestdag hebben we er zelfs speciaal één gemaakt met een Vlaamse vlag er op. Maar vergeleken met de prachtige zandkunstwerken van “Le Touquet Paris Plage”: http://www.zandsculpturen.be verdween die in het niets!

Parkeren bleek toch echt moeilijk te zijn! Zowel in Oostende (waar we een bezoek brachten aan de zandsculpturen) als in Nieuwpoort (waar we bijna dagelijks de namiddag doorbrachten) vonden we nooit vrije parkeerplaats voor mensen met een handicap. Geen probleem, dan maar een plaats waar we gewoon betaalden. In Nieuwpoort leverde dat ons zelf een parkeerboete op! Je kan daar betalen via sms, de uitleg daarover staat op de betaalautomaat. Eén keer waren de drie minuten die ik nodig had om van de auto naar de dichtstbijzijnde automaat te gaan en daar mijn gsm te nemen en de nodige gegevens in te tikken al genoeg om bij terugkomst toch een boete tussen de ruitenwissers te vinden. Beetje overdreven, naar mijn gevoel, temeer omdat ook de gehandicaptenkaart voor de voorruit van de auto lag!

Drie jaar lang geen nieuws over Liesbeth?
Ja en neen, want heel wat mensen volgen wel via Facebook het leven van Liesbeth en de haren.
Maar toch, tijd om hier weer eens één en ander te posten!

De tijd stond niet stil, en alle kinderen zijn ondertussen drie jaar ouder.
De combinatie van twee drukke kleutertjes waarvan ééntje met ASS en ééntje met astma, Liesbeth met haar meervoudige handicap, Suzanne met (te) veel puberkuren en Wesly met zijn niet-zichtbare maar daarom niet minder ernstige beperking was soms heel zwaar. Wijzelf, Andrew en ik, kampten af en toe met gezondheidsproblemen. Maar gelukkig geraakten we van de meeste kwaaltjes wel weer vanaf, en met de andere leren we leven :).

Het schooljaar 2012-2013 was het laatste jaartje buitengewoon lager onderwijs voor Liesbeth. Voor haar jarenlange trouwe assistente Bouchra werd het tijd om andere horizonten te verkennen, en Liesbeth zelf werd een beetje te groot voor de lagere school.

In onze regio zijn er maar weinig Buso-scholen en door de meervoudigheid van de handicap van Liesbeth is een school vinden die gespecialiseerd is in al die types eigenlijk onbegonnen werk!
Voor wie geen idee heeft hoe zo’n indeling in types gebeurt zet ik hier even alles op een rijtje!

Type 1 is aangepast aan de opvoedingsbehoeften van kinderen en jongeren met een licht-mentale handicap.
De mogelijkheden van deze kinderen en jongeren zijn van die aard dat ze elementaire schoolse kennis en vaardigheden kunnen verwerven en een beroepsvorming kunnen doormaken en later een ‘gewone’ job aankunnen.

Type 2 is aangepast aan de opvoedingsbehoeften van kinderen en jongeren met matige of ernstige mentale handicap.
Bij kinderen en jongeren met een matig- mentale handicap zijn hun mogelijkheden van die aard dat, mits zij een aangepaste vorming en opleiding krijgen, hun opname in een beschermd socio-professioneel milieu beoogd kan worden. Zij komen na hun schooltijd vaak terecht in een sociale werkplaats (de vroegere ‘beschutte werkplaats’), soms ook in begeleid werk.

Type 3 is aangepast aan de opvoedingsbehoeften van kinderen en jongeren met karakteriële of emotionele problemen, van die aard dat orthopedagogische en / of psychotherapeutische maatregelen voor hen noodzakelijk zijn.

Type 4 is het onderwijs voor kinderen met lichamelijke beperkingen die niet onder te brengen zijn in type 5, 6 of 7 en waarvoor medische en paramedische behandelingen en /of orthopedagogische voorzieningen regelmatig nodig zijn.

Een type 5 – school is een ziekenhuisschool. Aangepast onderwijs tijdens een opname dus.

Type 6 is het type van onderwijs aangepast aan kinderen en jongeren met een visuele handicap, die wegens blindheid of slechtziendheid regelmatig medische en paramedische behandelingen nodig hebben.

Type 7 biedt onderwijs aangepast aan de opvoedingsbehoeften van kinderen en jongeren met een auditieve handicap (doven en slechthorenden).

Het type 8 – onderwijs is aangepast aan de opvoedingsbehoeften van kinderen met een normale intelligentie die wegens functiestoornissen en/of ernstige leerstoornissen niet kunnen volgen in het gewoon onderwijs, zelfs niet met een bijzondere aanpak. Type 8 bestaat alleen voor het lager onderwijs.

Vanaf schooljaar 2015-2016 kunnen leerlingen met een autismespectrumstoornis (ASS) en een normale begaafdheid naar het nieuwe type 9 in het buitengewoon onderwijs. Enkel als dat nodig is natuurlijk, want ook gewone scholen blijven moeite doen om leerlingen met een leerstoornis aan boord te houden.

Bij kinderen (of jongedames) zoals Liesbeth is het niet zo evident om te bepalen in welk type onderwijs ze nu ‘t meest hoort.
Type 1 en 2? Liesbeth heeft natuurlijk heel wat achterstand opgebouwd. Als je niet hoort en jarenlang niks zag en het daarna met beperkte visuele mogelijkheden verder moet, als je motorisch zo zwaar beperkt bent dat je pas na vele jaren oefenen eenvoudige gebaren kan gebruiken is er heel wat dat aan jou voorbijgaat. Heel wat van wat wij ‘weten’ halen we immers binnen via ons gehoor. Communicatie met Liesbeth blijft beperkt want motorisch is ze niet goed genoeg om bijvoorbeeld naar Vlaamse gebarentaal te kunnen overgaan. En de eenvoudige gebaren (Sesam, smog, enz) zijn erg beperkt in hun woordenschat en uitdrukkingsmogelijkheden. Ook je visus heb je nodig om gebaren (van anderen) af te lezen! Door haar CVI is haar visus erg beperkt en fluctuerend.
Lezen en schrijven zit er ook niet in (visus, motoriek, en ja, ook gehoor! Als je doof bent sinds je geboorte weet je eigenlijk niet wat een ‘woord’ is).
Anderzijds laat Liesbeth regelmatig merken dat ze wel ‘slim’ is. Door vals te spelen tijdens een gezelschapsspelletje bijvoorbeeld. Maar ook door zich echt zorgen te maken over de baby (ondertussen een peuter!) van haar meter en peter, steeds opnieuw te vragen of hij kan stappen en pas gerust te zijn als hij eindelijk loopt en ze dat zelf gezien heeft. Daaruit blijkt immers haar bezorgdheid en ook dat ze wel degelijk beseft dat ze zelf erg beperkt is.
Type 3? Ja, op dagen zoals vandaag wanneer alle andere kinderen hier op school zitten en ze zelf ‘niet naar school mag’ (haar school is bezig met de evaluatiedagen, dus leerlingvrij) zou je haar direct bij type 3 indelen! Ze is boos en weigert mee te werken, ze wil gewoon ook naar school! En verder heeft ze (vanzelfsprekend bijna!) ook wel heel wat frustraties. Puberen en zoveel beperkingen hebben is geen eenvoudige situatie!
Type 4 omvat kinderen met motorische problemen maar ook kinderen met meervoudige beperkingen. Ideaal voor Liesbeth dus? Ja en neen, want onze ervaring leert ons dat deze kinderen vaak maar een erg basale vorm van onderwijs krijgen. Wie Liesbeth ziet werken met Sofie, haar logopediste die meerdere keren per week aan huis komt, weet dat ze meer kan dan gekleurde doppen sorteren.
Type 6 (visuele beperking) en type 7 (gehoorstoornissen of doofheid): allebei voor Liesbeth natuurlijk. Maar de scholen die zich specialiseren in onderwijs voor dove en/of blinde kinderen werken met Vlaamse gebarentaal en braille, beide niet haalbaar voor Liesbeth door haar andere beperkingen.
Het nieuwe type 9? Ja, deels ook weer een beetje voor Liesbeth want ze heeft zeker een vorm van autisme. Ze kan héél moeilijk om met veranderingen! Maar zou dat ook niet te maken hebben met haar beperkte communicatie?

Enfin, de werkelijkheid is dat Liesbeth in de Busoschool in Oudenaarde, waar ook haar pleegbroer Wesly al jaren zit, ingeschreven werd onder type 4. Bij dit type is de ‘opbrengst’ in personeelsuren voor de school het hoogst, en dat Liesbeth veel begeleiding nodig heeft, daarover zijn we ‘t allemaal eens!
Nu worden in de werkelijkheid die personeelsuren door elke school buitengewoon onderwijs ingezet zoals ze dat zelf willen. Dat betekent dus dat je heel goed op papier kan kiné en logo in je pakket hebben zonder dat er echt individueel kiné en logo worden gegeven. Die therapeuten worden dan bijvoorbeeld ingezet door de school om te helpen bij een wandeling (rolstoelen duwen!) of als hulp bij de maaltijden. Gelukkig kunnen we dat nog compenseren door wekelijks meerdere uurtjes kiné en logo in te lassen in de naschoolse uren, thuis dus.
Gezien Liesbeth een luier draagt (fecale en urinaire incontinentie) heeft ze regelmatig hulp nodig bij het verschonen. Daarvoor wordt op haar school de verpleging van Wit-gele Kruis gevraagd om twee maal per dag langs te komen. Eigenlijk bij het begin van de schooldag en net voor de kinderen naar huis gaan.
Liesbeth drinkt heel veel (water) en gebruikt ook wel al regelmatig het gebaar voor ‘toilet’. Als ze dan geholpen wordt om op het toilet te zitten plast ze ook meestal wel. Maar als dit gebaar niet opgemerkt wordt… Twee verschoningen per schooldag is duidelijk onvoldoende voor Liesbeth. Stoelgang die in de luier terecht komt na de ochtendverschoning en daar vermengd wordt met véél urine… En dan wachten tot 15 uur voor de verpleging weer langs komt. Af en toe zal de juf of iemand anders wel eens een verschoonbeurt doen. Maar dat is zeker geen vaste regel.

Sinds februari 2014 organiseert DAIS wekelijks (tijdens het schooljaar) zwemlessen voor mensen met een beperking in Ronse. Vier van onze kinderen (of pleegkinderen) waren er vanaf de allereerste les bij! Echte waterratten zijn het geworden! De twee kleintjes kijken altijd echt uit naar die zwemlessen. B (nu 6 jaar) kan al alleen zijn plan trekken in ‘t zwembad, zelf zonder bandjes! En zijn broer E (7) is ondertussen al enkele maanden de trotse bezitter van een brevet van 100m. Met zijn astma is dat niet zo’n evidentie! En onze oudste pleegzoon, Wesly, kreeg vorige maand twee gouden medailles op de Special Olympics! En Liesbeth? Zij leerde goed haar plan trekken in het zwembad, gebruikt daar alleen nog armzwembandjes en kan daarmee ook in het diepe gedeelte. Zwembewegingen zijn wat houterig, dat kan ook niet anders met haar motoriek. Maar met armen die een soort schoolslagbeweging doen en voeten die crawlen geraak je ook vooruit! Maar ‘t belangrijkste van alles is hoe ze geniet!

Naast het wekelijkse zwemmen gaat Liesbeth ook nog steeds maandelijks sporten in de sporthal van Ronse (Everybody Moves). Ook dat is telkens een fijne namiddag.

Omdat ikzelf (eindelijk, nooit te oud om te leren dus!) de laatste jaren leerde cakes en taarten bakken heb ik ook regelmatig ‘helpers’ nodig om cupcakejes te versieren. Zowel onze kleintjes als Liesbeth doen dat héél graag! De cakejes daarna opeten gebeurt met evenveel enthousiasme.
In de zomervakantie hopen we dat Liesbeth af en toe eens kan ‘koken’ (samen met haar assistente) met haar eigen kookboek Kijk, ik kook

Tijdens de twee maanden durende zomervakantie mist Liesbeth duidelijk het contact met een groep kinderen, dus zochten wij een oplossing voor dat gemis. We namen contact op met de sportdienst in Ronse om Liesbeth in te schrijven voor een paar kleutersportkampen (de buitensporten die beoefend worden met de lagere schoolkinderen zouden voor Liesbeth motorisch niet haalbaar zijn), maar kregen nul op het request. De sportdienst stelde zich vragen bij de reacties van andere kinderen op Liesbeth en omgekeerd.

Via de maandelijkse sportnamiddagen voor personen met een handicap (Everybody Moves) die door de verschillende sportdiensten van de Vlaamse Ardennen wordt georganiseerd kwam Liesbeth in de sporthal van Brakel terecht eind mei waar we dan de sportmonitrice Caroline aanspraken over de mogelijkheid om Liesbeth in De Rijdt (sporthal in Brakel) te laten inschrijven voor een sportkamp. Caroline zag daar totaal geen bezwaren in en besprak dit met haar collega’s en enkele dagen later was de inschrijving voor een sportweek in juli en één in augustus. Met assistente vanzelfsprekend.

Die eerste sportweek is ondertussen achter de rug en was een groot succes! Liesbeth werd goed aanvaard door de Brakelse kindjes en heeft zich een week lang prima kunnen uitleven, waar de foto’s getuige van zijn!

De samenwerking tussen de verschillende sportmonitoren onder leiding van Caroline met de persoonlijke assistente van Liesbeth verliep zeer goed en zoals verwacht werd Liesbeth extra gestimuleerd door de groep “gewone” kinderen rondom haar. Zij kwam dan ook elke dag moe maar superblij thuis en kon de volgende morgen niet snel genoeg weer in De Rijdt zijn! Nu kijkt zij alweer uit naar haar tweede sportweek half augustus!

Iedereen heeft de mond vol over een inclusieve maatschappij. Veelal wordt daarbij vooral gedacht aan de integratie van allochtone mensen maar wordt gemakshalve vergeten dat vaak de integratie van onze autochtone mensen met een handicap al onmogelijk wordt gemaakt door hen niet toe te laten deel te nemen aan het gewone onderwijs, aan een gewone jeugdbeweging, enz.
Nochtans heeft inclusie duidelijke voordelen voor alle partijen. Dank zij Caroline beleefde Liesbeth een fantastische sportweek en leerden de Brakelse kindjes hoe ze kunnen communiceren en omgaan met een doof, slechtziend meisje in rolstoel.
Dat leverde leuke taferelen op.
Jonge kinderen die met veel interesse vragen stellen aan de assistente van Liesbeth over het waarom van haar handicap, die grààg de rolstoel van Liesbeth verder duwen of haar de gevallen bal aangeven.
Liesbeth die kruipend over de vloer zich naar een kindje haast dat niet over een hindernis in het parcours geraakt en dat kind dan een klein duwtje gaat geven om haar er over te helpen. Kinderen die wél inclusief met elkaar omgaan en voor elkaar zorgen!
Een dikke pluim voor Caroline!

Liesbeth was vorige week weer in het CP-referentiecentrum in Gent om naar haar knietjes te laten kijken. Die krijgt ze immers niet meer echt recht.
Deze vergroeiingen zijn enerzijds normaal bij kinderen met CP, anderzijds kunenn ze worden tegengegaan door goed gebruik van apparatuur en voldoende kiné.
Na haar zeer goed geslaagde heupoperatie vorig jaar in september zat ze dus lange tijd in het gips. Gezien beide benen gegipst waren van lies tot tenen kwamen haar knietjes ook weer goed te zitten. Alleen… na het verwijderen van het gips heeft ze nog een hele tijd moeten wachten op de nieuwe beenstrekkers, en had ze die pas tegen sinterklaas. Resultaat: alweer misvorming!
Van december tot mei droeg ze vrijwel dagelijks haar binnenschoenen en beenstrekkers. Maar dan bleek ze drukplekken te krijgen op haar voeten. Een teken dat de binnenschoenen te klein of te smal worden. De orthopedist probeerde dat op te lossen door ze wat ‘uit te warmen’ maar een paar dagen later waren de drukplekken er opnieuw.
Dus maat laten nemen voor nieuwe binnenschoentjes die eerst eind juni zouden geleverd worden maar dat liep uit (klink bekend?) en ze zouden klaar liggen in het bureau van de orthopedisten (Vigo) in het CP-referentiecentrum als we op controlebezoek gingen. Ze lagen er niet! Na wat heisa (Voor mij was ‘t echt genoeg geweest, ik was echt boos! Ik weet immers hoe belangrijk het gebruik van apparatuur is voor Liesbeth!) is één van de orthopedisten de binnenschoenen gaan ophalen in Wetteren, konden de beenstrekkers weer gepast worden (moeten over de binnenschoenen) en moesten die op hun beurt ook weer worden aangepast. Gelukkig werden die twee dagen later alweer geleverd. Nog nooit zo snel bediend geweest!
Het resultaat van de twee perioden zonder beenstrekkers is wel dat Liesbeth in het najaar een drietal keer een week gegipst zal moeten worden om die knietjes weer wat rechter te krijgen.
Of hoe een kleine firma die goed werk leverde (CTO) te groot is geworden, te vaak gefusioneerd (Vigo) en aan kwaliteit en dienstverlening inboet.
Ter informatie: zo’n paar binnenschoentjes kost aan het RIZIV al gauw zo’n 2500 euro. Tel daar nog beenstrekkers bij en alle andere hulpmiddelen! De handicap van onze kinderen is dus big business!

Zoals steeds was ook dit keer het schoolfeest van Liesbeth weer erg goed verzorgd!
In haar school maken ze er steeds een echt spektakel van! Alle leerkrachten en therapeuten werken enorm hard om deze kinderen, allen met hun eigen handicap, het beste van zichzelf te laten zien!
In de school van Liesbeth, waar we zeer tevreden over zijn, is er trouwens nog ruimte voor nieuwe leerlingen. Geen wachtlijsten!

Enkele dagen later was er dan de seizoensafsluiter van Everybody Moves (een samenwerking tussen de verschillende sportdiensten van de Vlaamse Ardennen voor een maandelijks sportaanbod voor mensen met een handicap). Deze keer werd het een wandeling rond de Donkvijver in Oudenaarde en een gezellig spelletje minigolf. Daarbij werd Liesbeth trouwens door haar papa geassisteerd.

De eerste week van de zomervakantie werd al meteen gebruikt voor een gezinsuitstap naar Bellewaerde. Anders dan in Plopsaland mocht Liesbeth daar wel van elke attractie gebruik maken, wat ze trouwens op een veilige manier deed. Samen met haar kleine pleegbroers genoot ze enorm van alle uitdagingen! Zeker voor herhaling vatbaar.

Hier de link naar het artikel in de krant De Morgen.

Plopsaland heeft het aantal attracties dat gehandicapten kunnen gebruiken beperkt. Omwille van de veiligheid, zegt Plopsaland. Onzin, vinden ouders en begeleiders. Het Centrum voor gelijkheid van kansen en minister Pascal Smet (sp.a) bemoeien zich met de zaak.
Negentien attracties zijn niet toegankelijk voor kinderen en volwassenen met een fysieke beperking. Wie mentaal gehandicapt is, moet passen voor vier attracties. Op aanraden van de externe firma die onze veiligheidsvoorwaarden bepaalt, zegt Plopsa. Overdreven, vindt Chantal Thijsman. Ze is moeder van drie kinderen met een beperking, eentje fysiek en haar twee pleegbroers mentaal. “Kleuterklassen, bange kinderen en stoere pubers gedragen zich veel roekelozer en gevaarlijker dan gehandicapte kinderen, die van heel dichtbij begeleid worden.” Mensen met een beperking maar zonder zichtbare handicap, krijgen op doktersattest een Plopsa-ticket aan halve prijs. Voor zichtbaar gehandicapten komt die korting vanzelf. Ook dat stoot Thijsman tegen de borst. “Uiterlijk zie je niets aan mijn pleegzoon, maar hij heeft het IQ van een peuter. Wij laten hem zelf bijna nergens op of in. Mijn dove en deels blinde dochter is daarentegen bijzonder kalm en stressbestendig. Ok, een ticket kost ons nog geen 15 euro. Maar dat betaal ik niet om naar de diertjes te komen kijken. Dat kan elders gratis.” Die speciale tickets gebruikt Plopsa om haar klanten met een beperking goed te kunnen informeren, zegt het pretpark. “Iedereen wil veilig in en uit een attractie”, legt directeur Steve Van den Kerkhof uit. “Wie de volle prijs betaalt en de informatie per attractie negeert, neemt een risico. Bij een ongeval is het dan niet aan ons om uit te maken wie daar de verantwoordelijkheid voor draagt.” Ook een persoon met een handicap heeft het recht om een zeker risico te nemen, vindt Thijsman. Maar misschien wordt het pas gevaarlijk bij een evacuatie? “Weer gehandicapten dan meteen uit treinen, trams en ziekenhuizen. Wie in bed ligt, kan niets overkomen. Gehandicapte mensen hebben recht op participatie, dat zeggen verschillende internationale verdragen.” Enkele honderden mensen tekenden online protest aan, Plopsaland krijgt er van langs op Facebook en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR) ontving zo’n 25 meldingen. Minister van Gelijke Kansen Pascal Smet (sp.a) noemde de beperking in het Vlaams Parlement “excessief en buitenproportioneel”. Vrijdag volgt overleg. We doen enkel wat de externe beveiligingsfirma ons vraagt, reageert Van den Kerkhof van Plopsaland. “Wij openen geen attracties zonder veiligheidsinspectie van de firma TUV. Zij bepalen de toelatingsvoorwaarden zoals lengte, beperking, een eventuele zwangerschap. Wij plegen nu overleg met een patiëntenorganisatie die om een gesprek heeft gevraagd en met het CGKR. Kunnen zij de firma overtuigen dat deze beperking niet algemeen hoeft te zijn, dan zijn we bereid om dat aan te passen.”
© 2012 De Persgroep Publishing
De Morgen 26 april 2012

Sinds een paar dagen is het nieuwe reglementvan Plopsaland ivm hun beleid naar mensen met een handicap van toepassing. En al meteen verschenen er artikeltjes in de pers van teleurgestelde kinderen (en ouders!) wanneer ze opeens van een bepaalde attractie geen gebruik meer mochten maken.
Ondertussen wordt er druk gefacebooked over dit onderwerp en hopen we daar toch nog iets aan te kunnen veranderen. Want immers, ook wij gaan in de zomer een week naar de Ardennen en kozen bewust voor een vakantiehuis in de buurt van Plopsa Coo omwille van Liesbeth en de kleintjes.
Maar met dit nieuwe beleid zou Liesbeth nog nauwelijks op een attractie mogen, en ook onze pleegkinderen met een mentale beperking zouden enkele leuke attracties aan hun neus moeten zien voorbijgaan. Wat een teleurstelling!

Onze assistente Kitty maakte al meteen een petitie klaar. Lees hieronder maar hoe je ons kan steunen door die te tekenen!
Eén van de mama’s van de Facebookgroep voor ouders van “speciale kindjes” schreef daarover een hele mooie tekst. Die vind je dus hieronder!
———————-

FLOP-SA
by Lies

Het spijt me te melden dat vanaf heden de wachtrij aan de inkom van Plopsaland drastisch zal verlengen. Iedereen zal er een IQ-test moeten afleggen en enkele praktische proeven. Hoe anders kunnen ze het label mentaal of fysisch gehandicapt op iemand plakken? En dat label is heel belangrijk, want vanaf nu zijn veel attracties verboden voor mensen met een mentale handicap en nog veel meer voor mensen met een fysische handicap. De reden voor het eerste is omdat die “niet een volledig besef van tijd en ruimte” hebben, de tweede omdat ze “niet autonoom en zelfredzaam” zijn*.

Uiteraard mogen mensen zoals Noortje wel overal op, zij heeft een volledig besef van tijd en ruimte – haha – en zal zeker niet panikeren als een attractie op 30 meter hoog blokkeert. Bovendien is ze heel zelfredzaam – haha – en zal zij bij een evacuatie zonder problemen die 30 meter naar beneden klimmen. Isaak daarentegen mag vanaf nu niet meer op oa de boomstammetjes, de slingermolen, de klimboom (waar hij zo fijn in klauterde), de springkastelen,… en zelfs niet van de glijbaan!!! Om evacuatieredenen, juist, ja…

Dat wij Isaak goed kunnen vasthouden en dragen bij een evacuatie, dat is geen goede reden. Uit veiligheidsredenen kan je beter een hele groep uitsluiten. Dit nieuws kwamen we te weten door een triest verhaal over een meisje met Down dat na ettelijke jaren wel mogen en na 45 minuten aanschuiven niet op haar favoriete attractie mocht. Het meisje was zo overstuur, dacht dat ze stout was en daarom gestraft. Over was de pret.

Wij ouders van de Facebookgroep Speciale kindjes Vlaanderen steigerden. We uitten onze grieven op de FB-Plopsa site, de een al wat beleefder dan de ander. Ik denk niet dat iemand kan begrijpen hoe pijnlijk dit is voor ons. Mijn hart breekt, ik heb er al wat traantjes voor gelaten. De steun echter die we ervaren omdat we met een grote groep op zijn zachtst gezegd ons ongenoegen uiten, is gelukkig een ferme pleister.

Discriminatie, het is een zwaar woord, maar volgens mij hier van toepassing. Plopsa vindt van niet. Gelukkig kunnen knappe koppen wel uitleggen dat het effectief zo is.

Het gaat hier om veiligheidsredenen, zegt Plopsa. Ja, dit past in het plaatje van de huidige maatschappij. Het is de gewoonte veel te snel te procederen en instanties wapenen zich daartegen. Hier is sprake van men oogst wat gezaaid werd… We komen terecht in Amerikaanse toestanden. De handleiding van Isaaks rolstoel is daar een perfect voorbeeld van. Er staan 2 soorten iconen in: 1) waarschuwing, 2) gevaar!. De definitie van de 2 iconen staan op blz 1: waarschuwing = de gebruiker wordt geattendeerd op de kans op letsel indien het advies niet wordt opgevolgd, gevaar = de gebruiker wordt geattendeerd op de kans op ernstig letsel of OVERLIJDEN indien het advies niet wordt opgevolgd. Er zijn 10 boodschappen met icoon waarschuwing en 29 met gevaar!!! En ik laat mijn jongen van 3 daar zomaar in??

Ik, als ouder, begeleider, weet goed genoeg wat mijn kind kan. Ik hoef geen betuttelende regeltjes en wil gerust een verantwoordelijkheidsattest tekenen. Zolang mijn kind maar zo normaal mogelijk kan zijn. Opgroeien houdt bepaalde risico’s in, voor alle kinderen. Ik laat de kinderen alleen buiten spelen. Zo leren ze op te passen. Als ik constant ingrijp, worden ze nooit zelfstandig. Maar het houdt een kleine kans in dat ze gegrepen worden door een auto. That’s life. Pamper je kind of laat het (begeleid) experimenteren en draag dan ook de gevolgen.

Wat is de volgende stap? Verbod op huizen met trappen voor rolstoelpatiënten? Want die raken niet geëvacueerd vanop de 1ste verdieping bij brand. En daarna ook voor kleine kinderen, want mijn valide dochter is er al meermaals van gevallen… Je kan niet voor elk zeldzaam ongeval een regel maken. ALLE gehandicapte mensen uitsluiten omdat er een PAAR een risico vormen is wel heel drastisch. Als je zo voor veiligheid bent: haal dan alle auto’s van straat want daar gebeuren procentueel veeeeel meer ongevallen mee dan in een pretpark.

In ieder geval, ze hebben de verkeerde groep mensen gekwetst. We zijn het al gewoon voor onze kinderen te vechten als een leeuw en zullen dat blijven doen. Er is een petitie op touw gezet (tekenen aub), we dienen massaal klacht in bij het centrum voor gelijkheid van kansen, hebben de VRT gecontacteerd,… Nog ideeën?

En we bloggen **

gehandicaptengids Plopsa

ook dit is zeker het lezen waard, geschreven door een mama met een kindje met Down

Lang geleden dat ik er toe kwam om hier wat Liesbeth-nieuws neer te schrijven.
De tijd vliegt voorbij!
Onze pleegzoontjes vragen veel aandacht en de assistentie van Liesbeth ingevuld krijgen werd op een bepaald moment bijna een voltijdse job!
De assistente waarvan sprake in de vorige tekst is alweer niet lang gebleven. Net lang genoeg om (met een voltijds bediendencontract in de hand) een studiootje te kunnen huren en kort daarna niet meer op te dagen.

Daarna vonden we een jonge dame die deed alsof ze de job super vond maar minder dan een week later al ziek werd (voor een maand!) en ons tegelijk via email vertelde dat ze eigenlijk terug wou gaan studeren, konden we alweer op zoek gaan!
Nu werkt er een jonge dame uit de buurt bij Liesbeth. En tot dusver schijnt dat redelijk te lukken.

Liesbeth zelf is ondertussen helemaal hersteld van haar heupoperatie. Deelnemen aan de Everybody Moves (sportnamidagen voor mensen met een handicap) doet ze met veel plezier.
Ook naar de binnenspeeltuin gaan met de kleine broertjes en vriendin Charlotte is weer goed haalbaar.
Haar bewegingen zijn weer heel wat makkelijker dan voor de operatie.
Van fietsen kan ze weer genieten, zowel op school als thuis.

Knutselen blijft één van haar geliefde bezigheden binnenshuis. Maar ook gezelschapsspelletjes spelen met logopediste Sofie doet ze dolgraag. Tijdens die spelletjes worden haar visus en haar gebaren geoefend.

Met de kleine pleegbroertjes is ze heel graag bezig. Vooral de oudste van de twee is haar vriend geworden. Bij de jongste, die af en toe wel heel erg wild kan doen, probeert ze de grote zussenrol op te nemen door hem af en toe tot de orde te roepen (gebaren). Maar even vaak schatert ze het uit om zijn capriolen.

Nu het zonnetje alweer regelmatig van de partij is kan ze weer vaak naar buiten met haar assistente. Met de rolstoel naar de markt of met de fiets naar het speelpleintje.

Volgende week hebben we weer een afspraak in het UZ van Gent bij de endocrinologe.
Liesbeth is immers een paar maanden geleden gestart met een hormonale kuur die haar groei tijdig moet stagneren om te vermijden dat ze té groot en té zwaar wordt om nog enige mobiliteit over te houden.