Ga naar de inhoud Ga naar de navigatie Ga naar zoeken

Broem, broem ...

Gevonden in de aanbieding van Carrefour: een brommertje waar Liesbeth mee kan rijden! 35 euro!

Weer eens een “gewoon” stukje speelgoed dat prima voldoet aan wat Liesbeth aankan en leuk vindt. Het brommertje werkt op oplaadbare batterij en is breed genoeg om stabiel te zijn. ‘t Is iets sneller dan we zouden willen, maar zolang er een volwassene in de buurt blijft, lukt het wel.

Liesbeth zit er vrij goed op, temeer Brommer omdat ze verplicht is om de knietjes te spreiden door de breedte van de “benzinetank”. Als ze haar handjes aan het stuur houdt is er weinig kans dat ze valt. Sturen, dat is een andere zaak! Voorlopig helpen we haar daarbij, want ze heeft nog niet echt door dat die handvaatjes ook nog een functie hebben behalve “zich vasthouden”. De gaspedaal zit onder de rechtervoet. Ook dat is nog niet evident voor Liesbeth! Duwen is gas geven, loslaten is stoppen. Maar hoe leg je zoiets uit aan een kindje met een zeer beperkte communicatie-mogelijkheid?

Ze heeft nog niet echt de kans gehad om te oefenen! De brommer was maar net aangekocht of Liesbethje werd geveld door rotavirus. Een virus dat haar deze keer wel echt parten speelt! Ze vertrok noodgedwongen naar het ziekenhuis, kon niets meer binnenhouden. Daar kreeg ze een infuus, dat echter zo’n verleidelijk mooi gekleurd dopje had, en er dus na enige uren door Liesbeth zelf werd uitgetrokken! Nog 36 uur in ‘t ziekenhuis gebleven, met moeizaam toedienen van fles en lepeltjesvoeding. Dan mee naar huis en daar nog heel slapjes. Twee dagen later begon het overgeven opnieuw. Dus toch maar weer terug naar de pediatrie en deze keer een infuus zonder zichtbare dopjes. Dat blijft er dus wél in!

Helemaal alleen in een kamer blijven die je niet kent, niet kunnen zeggen dat je dorst hebt of wil spelen, niet op ‘t belletje kunnen drukken om een verpleegster te roepen! Niet evident, hé. Daarom zorgen we er dus maar voor dat Liesbeth er voortdurend gezelschap heeft! Papa blijft bij haar op de kamer overnachten, en tijdens de daguren is er haar PAB-assistente, Sarah, of de weekend-assistenten (Charlotte en Pieter), en verder bezoek van gezinshulp Soraya, stagiaire Maaike, grote vriendin Annelies, zus Suzanne en de broers Wesly, Cristiano en Jonathan. En mama natuurlijk, die bovendien haar best doet om alles te coördineren. Zo gaan, ondanks alles, de dagen in het ziekenhuis toch nog snel voorbij. En als ze straks weer thuis is wacht de brommer om bereden te worden!

27.03.06. Liesbeth .

Laat een reactie achter




Textile hulp