Uit het dal omhoog.
Nu Cristiano uit het ziekenhuis is ontslagen om thuis verder te herstellen van zijn zware letsels, valt ons leven stilaan weer een beetje in de gewone plooi. We klimmen als het ware weer uit het dal omhoog!
Natuurlijk blijft er nog een hele weg te gaan, een weg van administratie voor mutualiteit en verzekering, van procederen voor de juiste schadeloosstellingen en vooral van aansterken en geheugentraining voor Cristiano.
Tijdens deze moeilijke dagen maakte onze pleegdochter ook de keuze om het huis uit te gaan en haar weg verder alleen te vinden. Op haar leeftijd moet dat wel lukken, dus hopen we voor haar het beste.
In perioden als deze is nog eens gebleken dat de steun van vrienden erg belangrijk is. En daar hadden we absoluut geen klagen over!
Ondertussen werken we hier een paar weken met studentencontracten om in de assistentie van Liesbeth te voorzien. En dat loopt eigenlijk schitterend! Zowel met Kitty die we al kenden van tijdens onze voorjaarsvakantie in Nederland, als met Naomi, een leerlinge van de meter van Liesbeth uit het KTA Oudenaarde, voelt Liesbeth zich erg op haar gemak.
Natuurlijk kijken we ook wel uit naar een nieuwe vaste assistente voor vanaf half augustus, maar dat is niet zo eenvoudig. Veel werklozen, weinig werkzoekenden!
Regelmatig gaat Liesbeth nu naar het speelplein met haar assistente. Bij de Pagadders kan ze zonder veel problemen deelnemen aan een aantal activiteiten in haar eigen leeftijdsgroep. Natuurlijk wordt ze daarbij geholpen door haar assistente.
Voor Liesbeth is het erg leuk omdat ze nu eenmaal het liefst tussen andere kinderen vertoeft. En volgens de assistente vinden ook de kinderen van haar groep het erg fijn om met Liesbeth om te gaan.
Dit is tegelijk een manier om toch iets van onze inclusie-ideeën in de praktijk om te zetten.
Liesbeth gaat op het speelplein om met gewone leeftijdsgenoten, zonder handicap. Dat werkt voor haar erg stimulerend en tegelijk leert het aan deze gewone kinderen ook hoe je met iemand met een handicap toch een fijn contact kan maken.
Langs de beide kanten dus een les in inclusie!
Een raar begin van de zomervakantie.
Tijdens de laatste week van het schooljaar mocht Liesbeth samen met de adviesraad voor mindervalieden van Ronse de toegankelijkheidsprijs uitreiken aan JBC Ronse.
Wat ze best leuk vond, want ze werd er ook bedacht met een cadeautje!
Een paar dagen later, op de officiële onafhankelijkheidsdag van Kongo, werd onze pleegzoon Cristiano het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval. Als passagier op de achterbank liep hij heel zware verwondingen op toen de auto tegen een boom knalde. De gevolgen zijn vrij zwaar voor hem. De milt werd weggenomen, samen met één nier. Hij ligt nog steeds op intensive care en zal nog lange tijd nodig hebben om te herstellen. Maar de verwijdering van de milt betekent dat hij nooit meer echt zorgeloos zal leven.
Op de eerste dag van de zomervakantie ging in Ronse de sportnamiddag voor kinderen en jongeren met een handicap door. Met een groep enthousiaste vrijwilligers zorgden we er voor dat elke deelnemer aan bod kwam. De glunderende gezichten spraken dan ook boekdelen!
Voor Liesbeth was het springkasteel het belangrijkste onderdeel van de grote sportzaal! Voor anderen was de jembe-initiatie een uitdaging. En verder was er ook een hindernissenparcour voorzien dat samen met de vele balspelen heel wat succes had!

Zo kon Emilie, geholpen daar haar assistente die de rolstoel duwde, een enorme grote roze bal door de zaal schoppen. En met het aangepaste kegelspel de reuzekegels omgooien lukte haar ook heel goed!

Na afloop kregen alle deelnemers een medaille uitgereikt waar ze stuk voor stuk erg trots op waren!
Gezien het plezier dat de jonge deelnemers aan deze sportnamiddag hadden, beloofde mevrouw Arijs, voorzitster van de adviesraad voor mindervalieden, alvast dat er een vervolg komt!
Feestelijk weekend.
Na een erg drukke periode nu eindelijk weer eens wat nieuws van het Liesbeth-thuisfront.
Voor Liesbeth was de voorbije zaterdag wel heel erg druk!
In de voormiddag werd haar haar door haar zus Irene in een feestelijk kapsel veranderd. En daarna was er een journaliste die een een artikel over Handiklap schreef en een foto nam mét Liesbeth. Het artikeltje zal je kunnen lezen in de Streekkrant van deze week in Ronse. Kort na het middagmaal vertrokken we dan met zijn allen naar Lessines om daar het schoolfeest van Liesbeth’s school bij te wonen.
Net als vorig jaar was het duidelijk dat er in de voorbereiding van het schoolfeest heel veel geduld en tijd en doorzettingsvermogen werd geïnvesteerd door alle juffen en leerlingen.
Het resultaat mocht er dan ook zijn!
Liesbeth als balletmeisje in haar roze pakje was apetrots!
Maar de stukjes van de verschillende klassen die gedurende ongeveer één uur werden opgevoerd waren stuk voor stuk de moeite waard!
Na de opvoering werden we door de directrice aangemaand om op onze stoelen te blijven zitten want er was ook een mooie foto-reportage gemaakt van de voorbereiding van het feest en ook die was erg boeiend!
Samen met de bezoekers die speciaal voor Liesbeth naar Lessines waren afgezakt (Charlotte, Lieve, Lea, Leontine, het gezin van assistente Bouchra ook) genoten we daarna nog van het mooie weertje met een drankje en een hapje op de speelplaats.
Ook de volgende dag begon erg feestelijk. Liesbeth zag tot nu toe elk geschenkje (inpakpapier en lintje!) als een cadeau voor zichzelf. Iets echt aan iemand anders geven kon ze tot dusver alleen met hulp.
Op zondagochtend echter gaf ze meteen aan dat het cadeautje (een schilderij die ze op school maakte!) voor papa bestemd was, en gaf hem dat dan ook zelf in zijn handen!
Voor papa dus een mooi begin van Vaderdag, een feest dat dit jaar toch wel heel erg in het teken van de verkiezingen stond.
Maar aangezien papa de voorbije week herhaaldelijk had gezegd dat een mooie score voor N-VA zijn mooiste vaderdagcadeau zou zijn, werd hij dus dubbel verwend! Een nog mooiere score voor zijn (en onze) partij was nauwelijks denkbaar!