Living puppets, Akabe en familie-dag

Begin september had ik beslist om voor mezelf een ‘therapie-pop’  (klikken om het filmpje te openen!) aan te schaffen, bruikbaar in mijn contacten met sommige kinderen met een beperking.

De kennismaking met Peter.

Zo’n pop is van het merk Living puppets. Een soort grote handpop die een enorme aantrekkingskracht uitoefent op mensen! De pop die ik gekozen had heet Peter. Meteen na de kennismaking van Liesbeth met Peter was duidelijk dat zij “verkocht” was!  De pop kan immers ook gebruikt worden om gebaren mee te maken! Eindelijk een ‘praatpop’ voor (dove) Liesbeth. Dus bestelden we voor haar een eigen Living puppet. Dat werd Lene, omwille van haar haarbos die heel donker is, net als bij Liesbeth zelf, en omdat haar laarsjes een beetje lijken op de voet-orthesen van Liesbeth.

Dacht je dat het verhaal daarmee was afgelopen? Neen hoor! Liesbeth wou absoluut een pop voor in de klas! Dus zorgden we voor Florian die nu in de klas van Liesbeth woont!

‘t Voorbije weekend was vrij druk voor Liesbeth!

Zaterdag ging ze, vergezeld door haar assistente en onze jongste pleegzoon, voor ‘t eerst naar Akabe Ronse. Sinds kort zijn daar ook +12-jarigen welkom, dus bekijken we of dat iets is voor Liesbeth! Ze kwam in elk geval blij-gezind terug thuis! Wie in de omgeving woont en meer info wil kan dat hier vinden:

Akabe Ronse gaat opnieuw van start op zaterdag 15 september. Onze activiteit vindt dan zoals altijd plaats in het jeugdhuis in de Grote Marijve te Ronse, van 14u tot 17u. Vanaf die zaterdag gaan we weer om de 2 weken verder op dezelfde locatie en tijdstip voor een namiddag vol plezier!
Traditiegetrouw trappen wij het nieuwe scoutsjaar af met huisbezoeken bij onze leden. We willen even laten weten dat we met plezier bereid zijn ook bij jullie langs te komen. Op die manier kunnen we kennismaken en al jullie vragen beantwoorden. We vermelden ook nog graag even dat we, dankzij een flinke toename van het aantal leiding, flexibel kunnen omgaan met onze leeftijdsgrens. Vorig jaar was het wat lastig om kinderen ouder dan 12 jaar toe te laten; dit jaar willen we graag individueel bekijken of iemand die buiten die bovengrens valt al dan niet zijn/haar gading zou vinden binnen onze werking. De vermeerdering van het aantal leiding zorgt er namelijk voor dat we onze groep eventueel kunnen opsplitsen volgens leeftijd.
We zijn ook steeds bereid om eventuele vragen te beantwoorden via een telefoontje.
Marie Van Driessche – Ellen Vanneste
Verantwoordelijken + leiding Akabe Ronse
0475 30 41 05 (Ellen)
0494 25 58 03 (Marie)

Voor zondag hadden we,  naar jaarlijkse gewoonte,  tickets gekocht voor de   “N-VA-familiedag”. We proberen dan om van die dag een échte familiedag te maken voor onze pleegjongens door ook hun tantes, nonkels, neefjes en nichtjes uit te nodigen.

Liesbeth is niet meer zo’n fan van snelle en hoge attracties. Toen ze klein was namen we haar wel vaak daarin mee maar het lijkt alsof de angst pas gekomen is toen ook haar besef van hoogte en snelheid groeide omdat haar visus heel veel verbeterde in de loop der jaren.

Maar genieten doet ze toch wel! Rondkijken naar de (vele) andere bezoekers van het park én af en toe een ontmoeting met één van de bekende tv-figuren.

Een beetje laat werd het wel want net als de heenreis verliep ook de terugreis niet altijd even vlot. Dus Liesbeth en de pleegbroers vertrokken de volgende ochtend met kleine oogjes naar school!

De eerste schoolweek

De eerste schoolweek is alweer bijna voorbij.

Traditioneel maakten we van het laatste weekend van de vakantie nog iets speciaals. Deze keer werd het een (zonnig) dagje Bobbejaanland.

Voor Liesbeth was het maandag een superfijne verrassing toen we haar ‘s morgens vertelden dat ze naar school mocht. Dat zijn zo de ‘voordelen’ van doof zijn, dat je geen gesprekken over nieuwe boekentassen en nieuwe juffen opvangt.

We hadden er niet eerder met haar over gepraat omdat we wel wisten dat ze dan zo ongeduldig ging zijn en niks haar nog zou kunnen afleiden. Geduld is nu eenmaal een deugd die Liesbeth helemaal niet bezit!

Marleen, de nieuwe ochtendassistent, maakte haar klaar voor school en gaf haar een stevig ontbijt. Daarna wacht ze samen met Liesbeth en onze jongste pleegzoon  tot de schoolbus arriveert. De eerste dag is dat steeds een beetje chaotisch. De schoolbus komt dan niet echt op het ‘gewone uur’ want er moet vaak een nieuwe route worden uitgestippeld omdat sommige leerlingen wegvallen en er ook weer nieuwe bijkomen.

Waar blijft die schoolbus nu?

Een kwartiertje wachten buiten op de stoep… en dan die blijdschap op het gezicht van Liesbeth toen de bus stopte om haar te laten opstappen!

Dat de eerste dag op school goed verlopen was merkten we niet alleen aan het briefje van de juf dat in haar boekentas zat, maar ook toen het bedtijd was voor Liesbeth.

Ze had helemaal geen zin in slapen, geloofde ons niet dat ze de volgende dag terug naar school zou mogen, en probeerde dan maar wakker te blijven om de controle over de situatie te houden. Dat werd dus een korte nacht!

Ondertussen is de eerste schoolweek al bijna voorbij en zit de routine er alweer een beetje in. Routine die heel belangrijk is voor Liesbeth (haar autisme)!

Bijna weer school.

Give us a break zorgde ook in de voorbije weken (tot 24 augustus) voor rust in huis door vakantieopvang aan te bieden van 9 tot 16.30u. Ook daar liep lang niet alles van een leien dakje met onze jongste pleegzoon. Gelukkig maar! Anders zouden de moeilijkheden die er thuis zijn wel door ons veroorzaakt lijken 🙂

Met Liesbeth waren er geen echte problemen daar, hoorden we. Behalve natuurlijk dat de begeleidsters al hun kennis van smog moesten bovenhalen (en soms gewoon wat creatief zijn met gebaren).

 

Thuis zorgt ‘Give us a break’ voor wat rust, wat uiteindelijk ook de bedoeling was van deze vakantieopvang (die nog steeds sponsors kan gebruiken want enkel daardoor kan die opvang worden aangeboden aan ouders met kinderen met een beperking!). Meestal wordt die ‘rust’ gebruikt om wat meer aandacht te kunnen geven aan de andere kinderen in het gezin en soms om zelf even op adem te komen.

Nu de vakantie bijna naar zijn eind loopt en de nieuwe boekentassen al klaar staan plannen we nog een ‘afsluiter’, een dagje Bobbejaanland.

 

Familie-uitstap met twee jarigen!

Onze pleegzoon, Wesly, werd vrijdag 26.

En onze dochter, Suzanne wordt op zondag 22.

We maken er dus een gezellig verjaardagsweekend van!

Vanmiddag thuis nog samen pizza gegeten en daarna vertrokken naar Bellewaerde. Ideaal zomerweertje! Zonnig, droog en niet té warm.

Met tickets die we kochten via  Karine van ‘Rap op stap’ konden we voor 18,50 euro per persoon het pretpark binnen! Bovendien was er vandaag heel wat extra te beleven én bleef het park open tot na 22 uur!

De hele dag door waren er optredens van Baba Yega en dat alleen al maakte de uitstap de moeite waard! Zeker voor Liesbeth die zelf maar enkele attracties ‘doet’ maar die geniet van ‘t rondkijken en ‘t samen op stap zijn.

Een hoop foto’s om jullie mee te laten genieten!

Tweede week zomeropvang Give us a break

Tweede week van de opvang voor Liesbeth en eerste week voor onze jongste na zijn zomerkamp in Koksijde.

Samen vertrekken ‘s morgens naar de opvang vinden ze allebei leuk. In ‘t zelfde groepje ingedeeld zijn iets minder! Dat zal dus volgende week niet meer ‘t geval zijn 🙂

Na de twee eerste weken van de vakantieopvang zijn er enkele van onze begeleidsters die (een dik verdiende!) vakantie nemen. Maar we hopen hen allemaal (Evy, Chloë, Joni, Marie-Laure en Ulrike) in een volgende schoolvakantie terug te zien!

 

Warm. Té warm.

Warm, warm, warm! Deze zomer zal wel een poosje in onze herinnering blijven!

En ja, we horen en lezen allerlei adviezen om de warmte wat buiten te houden. Maar de allerbelangrijkste manier, deuren en ramen gesloten houden overdag en pas open zetten als ‘t buiten afkoelt, daar slagen we hier vaak niet in. Niet zo eenvoudig met kinderen en hondjes in huis!

Onze jongste kids, de twee pleegbroertjes, die kiezen er vaak voor om de nachten in de lounge door te brengen. Daar slapen ze heerlijk! Overdag hou ik hen zoveel mogelijk binnen tijdens de uren na de middag, als de zon het felste brandt.

Ook Liesbeth blijft wat vaker binnen, al is ‘t maar om haar assistenten te behoeden voor de hitte. Zelf laat ze ‘t maar heel weinig merken als ze al last heeft van de warmte. Misschien is ze wat lomer en prikkelbaarder, maar dat valt uiteindelijk nog wel mee.

De 2 laatste zaterdagen brachten we door aan de kust, op zoek naar wat verkoeling in combinatie met wegbrengen en weer afhalen van onze jongste die genoot van een auti-kamp in Koksijde.

Frietjes eten in Oostduinkerke, een wandeling of go-kart-ritje op de dijk, of, zoals vandaag, bij gebrek aan een parkeerplaats langs de kustlijn gaan minigolf spelen op een paar kilometer van de zee.

De vakantieopvang, Give us a break, is ook weer opgestart eind juli (loopt tot 24 augustus). Daar ging Liesbeth deze week al naartoe en vanaf maandag gaat de jongste ook mee.

Jammer dat we zo zuinig moeten omgaan met het water dat er maar weinig waterspelletjes nog kunnen! Dat maakt het voor de opvang-juffen niet eenvoudig om de kinderen toch een beetje verkoeling te geven.

Gelukkig is er voor donderdag fiks wat regen beloofd wat de thermometer dan wel wat zal doen dalen. Het verplichte zuinig omgaan met water zal ons nog wel een poosje achtervolgen! En voor de verplichte uurtjes huisarrest hebben we nog een leuke verrassing: de net uitgekomen dvd van de Baba Yega-film!

 

 

Zeebries

We brachten de voorbije week door aan zee. Een week vakantie met de drie jongste kinderen, twee assistenten (Noor en Annelies) en een vriend van het gezin, Edmond. De eerste dagen was ook onze oudste zoon, Jonathan, er bij. Jammer dat die halfweg moest afhaken om naar Seattle te vertrekken voor zijn werk. Maar ‘t laatste weekend kwam Sander, de vriend van Annelies, de bende aanvullen. En natuurlijk waren onze hondjes, Zara en Brexit, ook van de partij.

Dus wél op vakantie maar niet echt ‘voor de rust’.

Met de tropische temperaturen die hier al weken aanhouden in ons landje was dat typische lichte zeebriesje van de Vlaamse kust héél welkom!

 

Voor het vierde jaar op rij huurden we een vakantiehuis in Oostduinkerke. Zo is op vakantie gaan meteen ook ‘een beetje thuis komen’, wat het zeker makkelijker maakt voor Liesbeth en onze jongste pleegzoon. Zij beiden hebben immers veel behoefte aan structuur en bekende dingen.

De dijk van Nieuwpoort die goed rolstoel-toegankelijk is blijft een attractie voor de kinderen. Met de go-cars en het ijsjeskraam natuurlijk! En de pier waarop je een net kan huren om te vissen! In Nieuwpoort kunnen we ook makkelijk een strandrolstoel lenen voor een paar uur, waardoor ook een wandeling aan de waterlijn haalbaar is voor Liesbeth.

We wisselen natuurlijk wel eens af met Oostduinkerke en zelfs Oostende. Daar bezochten we (alweer!) de zandsculpturen. Ikzelf vind daar echt niks aan, maar de kinderen blijven er naar uitkijken. En deze keer stonden zelfs de Rode Duivels er bij, tussen de vele Disney-taferelen.

In Oostende parking vinden was een onmogelijke zaak op de nationale feestdag. Tot een vriendelijke agent ons zei dat het centrum van Oostende echt hélemaal vol zat maar dat er ook een grote parking is verder van het centrum af waarbij we dan met de gratis veerboot naar het centrum werden gebracht. Een prima oplossing! En best een leuk extraatje!

 

Een échte aanrader is het visserijmuseum in Oostduinkerke. Heel verzorgd, afwisselend, educatief, … Het enige deel dat niet rolstoel-toegankelijk was volgens de mensen aan de balie was het authentieke vissershuisje (bewoond door een wassen-beelden familie) maar ook dat lukte mits een beetje extra moeite van de assistente.

Naar jaarlijkse gewoonte deden we ook deze keer weer een boottochtje! Iets waar ook Liesbeth steeds van geniet! Een rondvaart op de monding van de Ijzer tot de haven van Nieuwpoort werd het dit jaar.

Liesbeth was jarig tijdens onze week-aan-zee. Ze werd op 20 juli 17 jaar! Met cadeautjes natuurlijk. Eén van de leukste was zeker het fotoboek met de unieke foto’s van al haar vrienden in OV1.

Nu, thuis, is er gelukkig de jacuzzi die enig soelaas biedt voor de hoge temperaturen buiten. Want het deugddoende zeebriesje konden we niet in onze valies meebrengen!

 

RIP Rudy

Ik kreeg net het nieuws dat Rudy is gestorven. 61 werd hij.

Ik heb hem een 15-tal jaar goed gekend. Hij was de nonkel van de kleine meisjes (ondertussen al moeders met volwassen kinderen!) die regelmatig bij ons op vakantie kwamen tijdens mijn eerste huwelijk. Hij was ook de eerste persoon met een handicap die ik van tamelijk dichtbij meemaakte en die écht betrokken werd in het leven van zijn hele familie. En door hen ook in het leven van iedereen daaromheen.

Zijn ouders, die als zelfstandige aannemer in de bouw actief waren, heb ik nooit met medelijden over hem horen praten. Hij was gewoon ‘onze Rudy’, die steeds met hen optrok of bij één van zijn zussen op bezoek ging. Rudy kreeg kleine taken toebedeeld, want in een familie van harde werkers zou niks mogen doen een vorm van uitsluiting zijn.

Rudy was bij zijn familie en alle mensen daaromheen volledig geïntegreerd lang voor men van integratie voor mensen met een handicap sprak.  Zijn leven was inclusief voor het woord inclusie bestond.

Iets waar ik vaak aan heb teruggedacht toen ik, vele jaren later,  eerst een pleegzoon met een beperking kreeg, en later mijn dochter, Liesbeth, en nog weer een pleegkind met een beperking.

61 is jong om te sterven. Maar Rudy heeft gelééfd!

Einde schooljaar 2017-2018

Het schooljaar zit er al op voor Liesbeth. Vrijdag en maandag ll. was ze ook al thuis. En idem voor morgen en overmorgen.

Of ze daar blij mee is? Helemaal niet. Ze gaat héél graag naar school en voor haar hoeven al die extra vrije dagen niet!

Een “écht” rapport heeft Liesbeth niet in OV1. Wel wat foto’s die in het voorbije semester werden genomen. En een korte tekst met de evaluatie van de laatste semester.

We delen ook de foto’s met jullie!

Parai Daiza

Gisteren, zaterdag, een schitterende dag om een uitstap te doen. Mooi zonnig weer maar niet té warm.

We gingen met de drie jongste kinderen en één assistente naar Parai Daiza. Tickets hadden we via de KVG van Ronse, maar mee met de bus vonden we geen goed idee. Onze jongste, waarvan we nooit van tevoren weten hoe hij zal reageren als er veel mensen rondom hem zijn (en zeker als er veel gepraat wordt!) én de rust die het geeft om met eigen vervoer te gaan speelden een rol bij die keuze. Maar hoe dan ook, via het aanbod van de KVG kwam het er eindelijk eens van om dit park te bezoeken.

Parai Daiza is meer dan een dierentuin. ‘t Is daar ook gewoon écht mooi en ik genoot persoonlijk erg van de planten en bloemen. Een minpunt is dat er niet in elke toiletgelegenheid een rolstoeltoilet voorhanden is. Een pluspunt dat je niet ‘overrompeld’ wordt door verklede mensen die absoluut met je op de foto willen, soms nog met een vogel die ze dan ongevraagd op je schouder zetten, zodat je daarna tegen betaling de foto kan afhalen.

Van àlle dieren waren we ‘t meest gecharmeerd door de witte tijgers. Prachtige dieren! We konden één van hen op een bepaald moment ook echt van dichtbij bewonderen.

De panda’s, waar zoveel over te doen is geweest, vond ik persoonlijk dan weer een tegenvaller. Ze sliepen, bewogen niet, en dat schijnt zo te zijn tijdens een groot deel van de dag. Geef mij dan maar Bart De Wever in panda-pak!

Een leuke meevaller was de dinosaurus-expo die een seizoen lang in Parai Daiza te bewonderen valt. Grote, bewegende dino’s  (als je even klikt op voorgaand woord kan je mee genieten van een filmpje!) die heel mooie beelden opleverden.

Om 9u ‘s morgens van huis vertrokken en een goeie tien uur later weer in Ronse: een mooie, zonnige maar vermoeiende dag. En wees maar zeker dat we volgend jaar nog eens terug gaan!