Categorie: Liesbeth

Ja, we brachten dus gisteren Chanelle mee naar huis. Liesbeth scheen te begrijpen dat dit hààr hond is.
In de auto tijdens de toch wel lange rit van Wommelgem naar Ronse was Chanelle heel rustig.

Thuis hebben we haar aan de leiband mee naar binnen genomen. We wisten immers nog niet hoe haar eactie op onze beide andere honden en op onze poezen zou zijn.
En inderdaad was er eerst wel enig wantrouwen tussen de dieren onderling. Chanelle heeft de eerste paar uur voortdurend gegromd (een diepe grom, dat belooft voor haar blafgeluid!) naar de poezen. Met Max en Bonzaï, de hondjes, ging het wel iets beter.

Twee uur later hebben we de leiband losgemaakt en gewoon goed in de buurt gebleven. En wonderwel is er niks mis gelopen. Ook deze nacht geen ruzies tussen de dieren onderling. Elk zocht zijn of haar eigen plaatsje op in de living en ‘t bleef rustig.

Deze voormiddag bleef Chanelle bij Liesbeth in de kamer. Tot grote vreugde van Liesbeth, maar wel veroorzakend dat Liesbeth niks anders wil doen dan haar hond bij zich lokken en doen zitten en strelen en dan weer doen opstaan. Om meteen daarna weer ‘t hele liedje te herhalen. Dat zal natuurlijk na een paar dagen wel anders worden. Tenminste, dat zou moeten!

Deze namiddag houd ik Chanelle een poosje in de living. Zo komt Liesbeth aan iets anders toe dan “hond spelen”.
Maar al bij al is ‘t dus tot dusver erg meegevallen. En Rescue Dogs mag gerust zijn! Chanelle krijgt hier een goed thuis!

Een paar jaar geleden al maakten we kennis met het fenomeen “hulphond”. Al meteen begrepen we dat dat ook voor Liesbeth erg prettig zou zijn, zo’n kameraad bij zich hebben.
Temeer omdat ze altijd al erg dol is geweest op dieren, en ‘t meest op honden.

Ze verwacht van de hondjes die we hebben (Max, een poedel met epilepsie, en Bonzaï, een oude dwergpinscher die volledig blind is) dan ook dat ze bereid zijn om voortdurend in haar buurt te blijven. En dat lukt niet! Die hondjes zijn daar dan ook totaal niet op getraind.

We hadden dus een aanvraag voor een hulphond gedaan bij Hachiko. Deze werd geweigerd omwille van de meervoudigheid van de handicap van Liesbeth.
Toen probeerden we het bij Hart-tegen-hart. Twee mensen van deze organisatie kwamen in ‘t begin van het najaar hier thuis kennismaken met Liesbeth. Ze zouden ons nadien laten weten wat ze beslist hadden.
Vorige week kregen we een e-mail dat ze niet in aanmerking komt voor een hulphond, wel voor een sociale hond (afgekeurde hulphond) als die beschikbaar komt.

Toen we vorig jaar op de Kangoeroebeurs eens aan de stand van Hachiko halt hielden met Liesbeth en ze daar een “sociale hond” wou strelen liet die meteen zijn tanden zien. Daardoor werden we afgeschrikt en beslisten we uiteindelijk om het dan maar in eigen handen te nemen.

Via internet doorzocht ik regelmatig de site met asieldieren en daarop vonden we een labrador die prima geschikt lijkt als gezelschapshond voor Liesbeth.

Zaterdag gaan we dus naar Wommelgem, kennismaken met Chanelle. En als ‘t klikt tussen haar en Liesbeth komt ze meteen met ons mee.

De eerste dagen zullen dan zeker besteed worden aan wennen in haar nieuwe thuis met zoveel mensen om zich heen en met zoveel huisdieren.
Eén van onze poezen heeft trouwens babietjes sinds vorige week.
Dus wie een goede thuis kan bieden aan een klein poesje mag ons altijd contacteren.

Sinds de dosis Keppra van Liesbeth verhoogd werd, lijkt ze langer met een activiteit te kunnen bezig zijn. Werkt ze dus met meer concentratie.
Hoeveel plezier ze bijvoorbeeld beleeft aan spelen met verf kan je zien op de foto’s.

Ze wordt ook alsmaar inventiever om uit te drukken wat ze wil doen, hebben, … Zo stapte ze vandaag met haar kayewalker tot aan de kapstok in haar kamer, liet één hand los en pakte een jas beet die ze richting assistente stak. Ze wou er dus duidelijk op uit!

Opnieuw naar school gaan lukt vrij goed.
Deze week is er trouwens van 9 tot 16 uur een begeleidster voor Liesbeth aanwezig. De stagiaire van de afdeling Zorg die normaal alleen op dinsdag bij Liesbeth is, heeft deze hele week “blokstage”. De uurtjes schoolbegeleiding die op die manier vrij komen bij onze assistenten worden gebruikt om de honderden woordkaarten te plastificeren en knippen.

De voorbije vrijdag was er weer een samenkomst van het PTP-team rond Liesbeth.
Daar werden vanzelfsprekend de voorbije gebeurtenissen (de beet die ze opliep en de hospitalisatie en hoe de school dit opvangt) besproken.
Maar ook dat we er alles aan willen doen om te profiteren van de verhoogde “leerbaarheid” van Liesbeth sinds de epilepsie wat beter onder controle lijkt te zijn en hoe we dat in samenwerking met de school kunnen realiseren. Wordt vervolgd!

Vanaf morgen brengen we Liesbeth weer naar school.
Gisteren kregen we een e-mail van de directie met daarin een aantal maatregelen die zouden worden getroffen om de veiligheid tijdens de pauzes te verhogen. Maatregelen zoals controle op de toezichten, betere procedure voor de wisselmomenten, enz.
Als al deze zaken ook werkelijk in praktijk gebracht worden is de kans op een kwetsuur al heel wat minder!

Als we Liesbeth morgen brengen nemen we meteen een hele zak kijkboekjes mee. Zij is dol op boekjes en heeft er ook tijdens de laatste feestdagen weer heel wat bij gekregen. We zullen dus zorgen dat er ook in de klas een ruim aanbod is voor haar.

Verder heb ik met de basisgebaren ook een boekje gemaakt. Eigenlijk de uitgeprinte powerpoint. Dat boekje kan een hulp zijn voor de juffen en begeleiders in de school.

Thuis werken we nu ook met woordkaarten aan woordenschatuitbreiding. De woordkaarten zijn makkelijk uit te printen vanop de website van Juf Sanne waar je ze in pdf bij de downloads vindt. Als de juf van Liesbeth het ziet zitten om er ook in de klas mee te werken maken we ze nog een keer. Ideaal zou immers zijn dat Liesbeth in de klas rond thema’s werkt en daar dan telkens enkele nieuwe gebaren bij aanleert.

Liesbeth heeft, tegen wil en dank, een verlengde kerstvakantie.

We namen immers na de vakantie contact op met de Raad van Bestuur van de scholengroep waartoe de school van Liesbeth behoort en legden uit dat we toch wel graag een concreet antwoord zouden willen krijgen van de school in verband met het in de toekomst voorkomen van “ongelukjes” tijdens de pauzes (cfr het krabben en bijten).
De maatregel die door de directeur was voorgesteld (dat de toezichthouders een fluojasje zouden dragen) leek ons niet echt een oplossing.

De Raad van Bestuur vraagt nu aan de school welke acties ze denkt te ondernemen om dergelijke incidenten te voorkomen. We wachten nu op het antwoord van de school alvorens Liesbeth weer met een gerust hart aan hen toe te vertrouwen.

Wat niet betekent dat Liesbeth ondertussen stil zit!
Samen met ons en met haar assistenten oefent zij haar handje om weer even goed te functioneren als voor het bijt-incident. Zij knutselt en speelt, zij oefent met gebaren. En daarnaast toont zij dat ze ook kan “assisteren”. Kijk maar op de foto hoe zij gezinshulp Soraya helpt om haar boterhammetjes op te eten!

Met basis-gebaren bedoel ik: de gebaren die je écht nodig hebt om met iemand te kunnen communiceren.

Niet de échte gebarentaal, die dan weer verschillend is in elke taal, maar gewone, eenvoudige gebaren die in je omgang met elke dove persoon een hulp kunnen zijn en meteen ook als taalondersteuning kunnen dienen bij personen met een mentale handicap.
Kortom: gebaren die we ons eigenlijk allemaal zouden moeten kunnen eigen maken.

Ik vond op de website van CFLS (een Waalse dovenorganisatie) een bruikbare pdf. Die heb ik nu omgezet in een Nederlandstalige powerpoint. Voor elkeen die bereid is er een beetje tijd aan te besteden is deze nu beschikbaar onder de Powerpoints-link op Handiklap. Je vindt hem helemaal onderaan!

Met een gezellig feestje met het hele gezin hebben we het oude jaar afgesloten. Veel en lekker eten en hopen pakjes voor iedereen.

We hopen dat het nieuwe jaar wat meer stabiliteit brengt in de assistentie van Liesbeth dan het oude jaar.
We zijn vooral dankbaar dat ze de beet met gevolgen (twee weken geleden) overleefd heeft en vorige week uit het ziekenhuis naar huis mocht komen.
En of en hoe en wanneer we haar terug naar school laten gaan, dat zien we nog wel!

De lezers van deze website worden steeds talrijker.
Getuige daarvan is de afbeelding van de cijfers van het voorbije jaar, te vergelijken met die van vorig jaar en van het startjaar (2006). Door op de afbeelding te klikken kan je ze vergroten en dus duidelijker maken!

Liesbethje is thuis sinds maandagmiddag, en dus hebben we haar vandaag aangekleed als “kerstvrouwtje”.

Vanwege Liesbeth en de hele familie onze hartelijkste kerstwensen!

 

Na de gebeurtenissen van de voorbije weken zijn we nog meer dan anders blij om dit feest met het hele gezin samen te kunnen vieren.
Wel blijven we ons nog zorgen maken over of en hoe Liesbeth terug naar school kan gaan na de kerstvakantie. Want zonder afdoende veiligheidsmaatregelen om te vermijden dat zij (of één van de andere kindjes) opnieuw gebeten wordt durven we haar niet laten gaan!

Bijna naar huis, tenminste: dat hopen we.

Als de dokter morgen groen licht geeft om te stoppen met het intraveneus toedienen van de antibiotica, zal Liesbethje waarschijnlijk mee naar huis mogen om dan de rest van de antibiotica oraal te krijgen.

Ze heeft zich eigenlijk schitterend aangepast aan haar verblijf in het ziekenhuis. Maar ze is dan ook nog geen moment alleen geweest. Bouchra, Annelies, Soraya en vandaag ook Nele brachten de daguren bij haar door.
Papa en Irene zorgden voor de nachtpermanentie.

En daarnaast kreeg ze ook nog bezoek van de mama van Guiseppe (een vriendje uit haar vroegere school), van Charlotte en haar ouders, van meter Mireille en Kim, van een delegatie van haar huidige school, en verder natuurlijk voortdurend aanloop van al de gezinsleden en grote broer Jonathan.

Met wat speelgoedjes, wat knutselmateriaal en haar computer bracht ze de dagen door zonder al te veel heimwee, hoewel ze nu toch regelmatig naar de deur wijst. In de gangen rondwandelen mag niet van de dokter wegen het besmettingsgevaar.

Dus hopen we van harte dat morgen Liesbeth naar huis mag!

Liesbeth maakt het vandaag echt wel heel wat beter.
Maar naar huis komen voor het weekend zit er zeker niet in. Ten vroegste maandag!
Ze is nu op onze vraag verhuisd naar een grotere kamer, 479.
Daar hebben ook de assistenten iets meer bewegingsruimte!
De directeur van haar school is langs geweest, samen met haar juf Sarita en kinderverzorgster June. Zij brachten de papieren voor de schoolverzekering mee.
En op dit moment is er op school vergadering over hoe ze kunnen vermijden dat er gebeten wordt. Ik vrees namelijk dat hetzelfde jongetje dat nog zal doen, zo niet bij Liesbeth, dan bij een ander kind. En dat moet ten allen prijze vermeden worden!