Categorie: Liesbeth

Van september tot en met mei brachten we één avond per maand samen door in het MPI van Eine. Eén avond per maand, waarop we elkaar leerden kennen, mét elkaar de EEP-cursus doorliepen en samen naar oplossingen zochten voor de moeilijkheden die één van ons ondervond in zijn/haar leven met een handicap of met de handicap van een gezinslid.
We hebben vaak samen gelachen, maar ook menige keer met ontroering naar elkaar geluisterd. Kortom: er werden vriendschapsbanden gesmeed!

Toen onze EEP-reeks dan ook ten einde liep spraken we af om elkaar drie maanden later nog eens terug te zien en samen ergens iets te eten. Vanavond was het zover! Wat was er veel dat we elkaar wilden vertellen!
Hét grote nieuws kwam van Dieter, die een wonder beleefde toen hij in Lourdes op vakantie was. Maar daarover later meer, want ik heb Dieter gevraagd om zélf zijn verhaal uit te schrijven en ik zal het dan als ingezonden stukje op Handiklap plaatsen!

We spraken af elkaar af en toe te blijven zien om de vriendschapsband die we met elkaar kregen te behouden. Vrienden heb je immers nooit teveel!

Hoe stil het hier is in huis tijdens de schooldagen wordt nog geaccentueerd door de rust op straat. Aan onze straat wordt immers al een paar maanden gewerkt en de werken zullen pas tegen Pasen 2008 worden afgerond. Doorgaand verkeer is er dus niet, maar gelukkig doen de wegenwerkers wel hun best om te zorgen dat we met de rolstoel van Liesbeth naar buiten kunnen.

De eerste schoolweek zit er op en stilaan geraken we weer in een stramien. Zo’n structuur is nodig om ‘t leven van Liesbeth als inclusieleerling in goede banen te leiden zonder dat de druk op de juffen (de school) en op ons gezin te groot wordt.

De nieuwe stagiaire, Macha, is vandaag voor ‘t eerst verantwoordelijk voor de assistentie op school. En straks komt ook Stien na haar bevallingsverlof weer kiné geven aan Liesbeth, waardoor ze weer aan haar zes beurten per week geraakt.

De thema’s voor de eerste maanden school zijn gekend en dus kunnen we weer aan de slag om de bijbehorende PowerPoints te maken. Voor september hebben we “Mijn klas, mijn school”, “Mijn vriendje en ik” en “Ik was mij”.

Voor deze laatste PowerPoint heb ik vooral gewerkt met Sclera (zie voorbeeld) zodat Liesbeth stilaan ook leert om symbolen te begrijpen. Dat zal het werken met Mind Express (wat we willen introduceren zodra het Vlaams Fonds akkoord gaat) makkelijker maken.

Hoe belangrijk die kleuterklas-jaren in de schoolloopbaan van een kind zijn werd hier vorige week nog eens geïllustreerd. We hadden namelijk enkele dagen de eerste kleuterjuf (juffrouw Julia) van onze oudste te logeren. Jonathan is bijna 23 en de band is er nog!

Na een zomervakantie die vaak meer op een herfstvakantie leek, begon gisteren voor onze kinderen weer een nieuw schooljaar.
Voor twee van hen was dat extra spannend, omdat ze voor ‘t eerst naar hun nieuwe school gingen.
Voor Liesbeth was het een blij weerzien met de vertrouwde omgeving van het Decroly-kleuterschooltje in de Floreal. Nog één schooljaar kan ze bij juffrouw Carine terecht in de derde kleuterklas.
Dat Liesbethje gegroeid is in die twee vakantiemaanden bleek al direct toen ze door haar assistente op het toilet werd gezet. Waar ze vorig schooljaar nog een extra plankje nodig had om de hoogte van de opstapkruk aan te passen zodat ze in een correcte houding kan zitten op het van kinderbril voorziene toilet, mocht dat plankje nu gewoon aan de kant gelegd worden.
Ook zitten op een gewone kleuterstoel gaat alweer een stuk beter, waardoor ze niet alleen in de klas af en toe de gewone stoeltjes kan gebruiken, maar ook om haar tussendoortje (10-uurtje) te eten samen met Sarah, haar assistente.

Al meteen toen Liesbeth werd geboren, was Karl héél erg betrokken. Hij belde de ziekenwagen toen Liesbeth, veel te vroeg, thuis geboren werd. Hij poetste de badkamer die onverwacht als verloskamer dienst had gedaan,…
Hij werd ook de peter van Liesbeth, hielp en helpt dus mee denken over haar heden en toekomst.

Een paar jaar later ging Liesbeth naar school, een gewone school waar ze dus elke dag begeleiding nodig heeft van een “persoonlijk assistent”. Die taak werd (en wordt) voor een gedeelte van de week opgenomen door stagiaires die daarin worden bijgestaan door hun stagejuf. De stagejuf (Mireille) komt regelmatig eens kijken in de klas en thuis hoe het met Liesbeth gaat en aan wat haar specifieke noden zijn.

Van ‘t één kwam ‘t ander en gisteren is de stagejuf, Mireille, getrouwd met de peter van Liesbeth, Karl!
En Liesbeth, zij was er ook bij natuurlijk! Zij mocht zelfs een handje helpen door de ringen te overhandigen. Dus voor één keer mocht ze zelf de “assistent” zijn.

Met het hele gezin en twee assistenten brachten we een gezellige vakantie door in Maredret (in de buurt van Maredsous).
De eerste paar dagen waren héél zonnig en heel warm. Daarna kregen we enkel nog het kwakkelweertje dat zo typisch is voor deze zomer.
En toch was ook dit weer een geslaagde vakantie, want de sfeer was prima en niemand had zin om weer naar huis te gaan. De kinderen vroegen om daar volgend jaar zeker terug te gaan, dus zullen we dat tijdig vastleggen.

Liesbeth, die eigenlijk de weken voor ons vertrek begonnen was om wat langer te slapen (of tenminste in bed te blijven en zich daar rustig bezig te houden), herviel in Maredret weer in haar oude patroon van superkorte nachten. Ze sliep er in een stoffen reisbedje en het gebrek aan ruimte in zo’n bedje zal ook wel mee oorzaak geweest zijn van de minder goede nachtrust. We konden haar daar ook in een eenpersoonsbed leggen op onze kamer, maar omdat ze al zo beweeglijk is geworden hebben we dat niet echt durven doen. Ze zou er zeker uitvallen! Op termijn moeten we toch echt een oplossing vinden voor het “slapen op vakantie”. Een extra groot reisbed of zo. Als iemand van jullie weet waar we daar kunnen aan geraken, geef ons dan gerust een seintje!

Liesbeth genoot van het vele buiten zijn. Wees ook telkens naar de buitendeur om aan te geven dat ze weer op stap wou, of gewoon in de grote tuin spelen. Dat ze nu door heeft hoe ze met haar wijsvingertje kan aanduiden wat ze wil is een grote vooruitgang. Wij kunnen haar nu ook zelf iets aanwijzen. Vroeger keek ze gewoon naar onze vinger, nu heeft ze door dat ze in die richting moet kijken! Ze moet nu alleen nog leren dat haar wijsvingertje gebruiken geen bevel is voor haar omgeving. Want net als toen ze haar eerste smoggebaartjes leerde, vindt ze het evident dat je onmiddellijk reageert op wat ze aanduidt.

Jonathan en vriendin Annelies waren al eerder naar Gent vertrokken om er wat van de Gentsche Fiesten mee te pikken.
Gisteren ging de rest van ons gezin hen dan een namiddag vergezellen, sfeer snuiven.

Met ons busje tot aan de parking aan de Expo (gratis parkeren) en van daar met de tram richting Korenmarkt.
Best te doen, de tram nemen mét rolstoel! Heel toegankelijke deuren en waar wij met z’n allen rechtstonden wegens plaatsgebrek, genoot Liesbeth van ‘t hobbelen over de tramsporen vanuit haar rolstoel.

De drukte in de straten beviel haar ook wel. Ze keek dan ook de hele tijd heel tevreden en geïnteresseerd rond. De kermis, waar de broers en zussen eventjes hun durf demonstreerden op attracties die ‘t vooral van snelheid en hoogte moeten hebben, vond Liesbeth ronduit fascinerend.

De zon die de hele tijd demonstratief van de partij was, maakte ‘t plezier compleet. En het ijsje natuurlijk! Banaan én aardbeismaak voor onze zesjarige!

Vandaag precies zes jaar geleden kwam Cristiano in ons gezin wonen. Cristiano kwam uit Angola, was sinds een paar weken in België en kwam bij ons als pleegzoon. Hij was toen bijna 10 en een half jaar oud, heel mager en klein van gestalte. Praten met hem was nog niet zo eenvoudig. Hij sprak vloeiend Lingala en Portugees, daarnaast een beetje Frans ook. We probeerden hem op zijn gemak te stellen, en één van de dingen die we met behulp van gebaren uitlegden was dat er over twee maanden een baby’tje zou komen.
Diezelfde avond werd Liesbethje heel onverwacht geboren, twee maanden vroeger dan gepland. Een heel fragiel kindje dat nog niet in staat was om zelfstandig te ademen.
Vandaag, zes jaar later, is Cristiano een “sterke beer” van 16, en is Liesbeth een vrolijke kleuter van zes. Een kleuter die ondanks al haar beperkingen van het leven geniet met volle teugen. Die met veel enthousiasme en een beetje hulp haar verjaardagscadeautjes uitpakt. Die als een echt juffertje geniet van de mooie nieuwe kleertjes die ze in haar pakjes vindt en die keer op keer weer wil bekijken. Die ook erg blij is met de “boksbal” in de vorm van een vrolijke gele pinguïn. Ze klopt er op zodat hij heen en weer wiebelt (verzwaarde bodem), trekt hem op schoot en knuffelt hem.
En straks, in de namiddag, krijgt ze lekkere pannenkoeken, één van haar lievelingsgerechtjes.

Omdat we zo stillaan weer door onze voorraad Handiklap-kaarten waren, én omdat Liesbeth sinds de vorige kaart alweer een stuk geëvolueerd is, heeft broer Jonathan samen met zijn vriendin Annelies een nieuwe kaart ontworpen. Ziet er best mooi uit!

En op de keerzijde vind je dit:

Liesbeth zelf vindt de kaartjes er best leuk uitzien.
Heerlijk toch dat ze zichzelf nu herkent op die foto, terwijl ze eerst helemaal niks kon zien. Vandaag merkt ze het zelfs als er in haar bord aan de eettafel niet hetzelfde ligt als in de andere borden, en eist ze haar deel op!

Hier kan je bekijken hoeveel lezers er tijdens de voorbije maanden op de Handiklap-site surften, en ook hoeveel bladzijden er werden aangeklikt. Juni was dus een record!

Ja, we zijn alweer eind juni en ook dit derde schooljaar in de Floreal zit er bijna helemaal op voor Liesbeth.
Volgend jaar kan ze nog eens bij juffrouw Carine terecht en daarna wordt het ook voor haar de basisschool!

Ondertussen heeft Liesbeth ook de hulp gehad van drie verschillende GON-juffen. Die komen dan voor een viertal lesuurtjes per week om Liesbeth te helpen met de dingen waar ze ‘t moeilijk mee heeft omwille van haar handicaps.

Met de GON-juf van vorig jaar, Ilse, én met de GON-juf van dit schooljaar, Carolien, klikte het wonderwel. Liesbethje heeft van elk van hen heel wat hulp gekregen. Deze beide juffen hebben vooral naar zelfredzaamheid en communicatie toegewerkt, door Liesbethje zo goed mogelijk te integreren tussen haar klasgenootjes. Jammer genoeg krijgt ook juf Carolien volgend jaar een andere taak toebedeeld, en zullen we dus weer even moeten afwachten of we een even leuke juf in de plaats krijgen!

Zoals elk trimester werd ook nu vergaderd door het inclusieteam om na te gaan of Liesbethje ook in de voorbije maanden nog positief evolueerde en werd er ook nu weer besproken wat onze doelstellingen zijn voor het volgende schooljaar. De integrale tekst van het verslag van deze vergadering kan je terugvinden via deze link.
Misschien maakt dat meteen ook duidelijker hoe inclusie precies werkt. Het doel van inclusief onderwijs is immers NIET het behalen van de eindtermen, maar wél een kind met één of meerdere handicaps integreren in een groep van leeftijdsgenoten met als doelstelling toch steeds een positieve evolutie in het leerproces van het inclusiekind te bewerkstelligen.

Als we terugkijken op de voorbije schooljaren is de evolutie van Liesbeth haast mirakuleus te noemen. En elke trimester opnieuw is dat te merken aan het verslag!