Handiklap

Een rare combinatie?
Toch is het dat wat Liesbeth deze Paasochtend kreeg, samen met nog wat andere leuke cadeautjes!

Gisteravond laat kwam ik immers thuis van een weekje Turkije met Jonathan en Suzanne. Liesbeth was op dat moment al een aantal uurtjes in dromenland verzeild, dus konden we elkaar pas deze ochtend begroeten.
Maar dat gebeurde dan ook erg uitgebreid!

 

Een paar uurtjes samen in bed waarbij Liesbeth erg druk bezig was met gebaren (blij, vrienden, knuffel, kusje,…) en met aandrang naar de doos Nivea bleef wijzen.
Ik begreep haar bedoeling wel! Ze smeert zich heel graag in met crèmes en lotions. Ik denk dat het voorbeeld van haar zussen daar wel voor iets tussen zit!

Maar deze ochtend was ze bijzonder attent!
Ze nam telkens voorzichtig een dotje crème op haar vinger die ze vervolgens op haar eigen beentjes smeerde, en als ze daarmee klaar was deed ze ‘t zelfde op mijn benen. Zo volgde ook nog een uitgebreide massage van handen, armen, nog maar eens de voeten en tenslotte wangen en neus. Telkens eerst bij zichzelf, daarna bij mij.

Tot om 9 uur de bel ging en de zondag-assistente, Nele, er aan kwam.
Geen Turks bad dus, wel een Liesbeth-massage.

En ook verder een heel gezellige paasdag gevierd met de kinderen, met cadeautjes uit Turkije én paaseieren. Voor Liesbeth nog wat extra aandacht van Lieve en Charlotte die haar een bezoekje brachten. Verwendag dus!

 

Nu de zon de voorbije dagen niet alleen voor heldere lichte kleuren zorgt, maar zelfs al wat deugddoende warmte geeft schijnt iedereen hier last te krijgen van lentekriebels!
De pubers hier in huis verheugen zich op de twee weken paasvakantie, Soraya (de gezinshulp) doet ingewikkelde uitspraken over “goede en slechte lentekriebels”, Bonzaï (ons oude pinchertje) is opeens tot over zijn oren verliefd op Chanelle, Max (de poedel) is weer kortgeknipt en werd (misschien door de shampoogeur) zelfs niet meer herkend door Chanelle (wat even voor moeilijkheden zorgde!), en Liesbeth maakt regelmatig het “ik wil gaan wandelen”-gebaar.

Maar naast die lentekriebels die wat leven in de brouwerij brengen, is er tegelijk een gevoel van rust in ons gezin.
Immers, Liesbethje zit duidelijk op haar plaats in haar nieuwe school , waar trouwens op 30 april een bloemenmarkt wordt gehouden!

Ze vertrekt ‘s morgens enthousiast met papa en Bouchra naar Lessines, en als ze in de namiddag door papa wordt opgehaald is ze vaak moe maar altijd voldaan! Thuis wordt ze dan opgewacht door haar assistente én door Chanelle! Die weet dat dan haar moment is aangebroken om een uurtje te gaan knuffelen met Liesbeth op het tapijt in haar kamer! Dat maakt dat ook Chanelle ‘s avonds uitgeteld is en, zoals je op de foto ziet, rustig ligt te slapen tussen Max en Bonzaï in.

Liesbeth heeft het duidelijk naar haar zin bij juffrouw Chantal. Vandaag stond er zwemmen op ‘t programma, en daarna pannenkoeken bakken ter ere van klasgenootje Marco die jarig was. Zeven pannenkoeken voor Liesbeth! Ja, van watersport krijg je honger, hé!

Ook de maaltijden op school vallen blijkbaar wel mee! En samen met de juf het eten mogen ophalen in de keuken is natuurlijk nog een leuke extra!

Naar de paasvakantie wordt door Liesbeth dus minder reikhalzend uitgekeken dan door onze andere kinderen. Liesbeth zal haar klasgenootjes en juffen zeker missen.

Liesbeth leert deze week over emoties in de klas. Een leuke link voor eenvoudige lesjes over emoties vind je hier

Als je zelf wil zien hoe een gelukkige, zich-goed-in-haar-vel-voelende Liesbeth er uit ziet moet je maar eens kijken naar de foto naast dit stukje. Die is op school genomen.
Hoewel we eerst wilden beginnen met drie dagen per week naar school, hebben we dat nu al opgegeven. Ze vraagt zelf om naar school te gaan en ze is er duidelijk heel tevreden.

Qua bewegingsruimte is het er ideaal! Naast het klastuintje met daarin een glijbaan enz. is er de grote binnenspeelruimte waar Liesbeth naar hartelust kan rijden met haar manuele rolstoel en stappen met de keywalker.
En buiten is er een zachte speelplaats, waarop je je nooit echt pijn kan doen als je valt. Natuurlijk ook een gewone speelplaats en heel wat gras dat als het straks (hopelijk) mooi weer wordt ook wel vaak zal gebruikt worden.
Verder is er een kiné-lokaal met alles er in en er aan en een reuze-turnzaal (waar Liesbeth bijvoorbeeld kan fietsen).

Liesbeth heeft twee nieuwe gebaren geleerd op school. Ze heeft er eigenlijk meer geleerd, maar voorlopig twee onthouden! 🙂
Frietjes (hoewel we dat hier thuis nooit eten, maar op het schoolmenu staat dat dus wél!) wat wordt aangegeven door de handen te vouwen en de vingers dan naar boven te strekken, en tevreden (in ‘t kader van de les over emoties).

Dat er in de school een open sfeer heerst blijkt al meteen! Van de mama van klasgenootje Marco kregen we een e-mailtje (heel lief!) en van de school zelf een aantal foto’s die op school werden gemaakt van de eerste dagen met Liesbeth.

Letterlijk, want deze eerste lentedagen kregen we de zon heel wat uurtjes te zien!
Maar ook figuurlijk, want we hebben weer eens een paar dingen veranderd waardoor hopelijk de kwaliteit van Liesbeth’s leven verbetert.
De zoektocht naar een assistente is gestopt. We sloten een contract met Julie dat ingaat vanaf Pasen.
Aan alle andere kandidaten die zich gemeld hebben voor deze vacature: kijk eens op deze site en wie weet zit daar wel iets tussen voor jullie!

Na de laatste teamvergadering bij Liesbeth op school bespraken we in PTP de situatie en kwamen we tot het besluit dat Liesbeth daar weg zou gaan, liefst zo snel mogelijk.
Dank zij het opzoekwerk van assistente Bouchra kwamen we in contact met een school voor bijzonder onderwijs in Lessines
In het najaar, ten tijde van de krab-incidenten , namen we daar al eens een kijkje. Toen al waren we bijzonder gecharmeerd door de ruime school met een beperkt aantal leerlingen en veel individuele aandacht.
Anderzijds hoopten we dat in ‘t Craeneveld in Oudenaarde alles weer op zijn pootjes zou vallen als de “echte” directeur weer op post zou zijn.
In december kregen we dan weer te maken met de bloedvergiftiging van Liesbeth als gevolg van een beet van een ander kind tijdens de schooluren. Daarnaast bleven we ook zitten met het gevoel dat Liesbeth meer leert na schooltijd dan tijdens de schooluren en hebben we geprobeerd om daar, door een teamvergadering te vragen, iets aan te doen. Maar ook dat leverde een wrang gevoel op wanneer bleek dat de school-visie primeert op de individuele noden van het kind.

Tijdens de voorbije weken kwam alles in een stroomversnelling. Een assistente die voortijdig ontslag neemt en meteen als stagiaire in ‘t Craeneveld wordt ingelijfd.
Een stagiaire (één per trimester) die door het Atheneum van Oudenaarde al sinds bijna vijf jaar aan Liesbeth ter beschikking werd gesteld (zowel tijdens haar jaren in het inclusief onderwijs als het voorbije anderhalve jaar in het bijzonder onderwijs) voor één schooldag per week waarvoor ‘t Craeneveld opeens beslist (=zonder overleg met ons of met de stageleerkracht) dat ze niet bij Liesbeth kan/mag staan in deze laatste maanden van het schooljaar.
Op zich misschien allemaal geen onoverkomelijke dingen, maar in dit geval wel de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen.

Liesbeth werd nu dus ingeschreven in haar nieuwe school. Ze zit daar in het klasje van juffrouw Chantal met een zevental klasgenootjes. Vanuit haar klasje kan je rechtstreeks naar buiten lopen naar het klastuintje met buitenspeeltuigen. Daar was Liesbeth vrijdagnamiddag zo druk bezig dat ze totaal geen zin had om met ons mee naar huis te vertrekken! Dat is alleszins al een goed teken!
Zowel in als buiten de schoolgebouwen is er heel veel ruimte. Ruimte om gebruik te maken van manuele rolstoel en van Kayewalker. Elke mogelijkheid om iets te leren wordt aangegrepen, zelfs de maaltijden worden onderbroken voor een leermoment rond de voeding.
Meer informatie krijgen jullie zeker later nog!
En voor wie zelf eens een kijkje wil nemen: er is een bloemenmarkt gepland in de school op donderdag 30 april. De opbrengst gaat naar materiaal voor de leerlingen. Dus als je ook plantjes nodig hebt voor in de tuin, hou alvast deze datum vrij!

De week is alweer voorbijgevlogen.
Heel wat mensen namen contact op in verband met de vacature als persoonlijk assistent bij Liesbeth.
In de loop van de volgende week zullen we dan onze keuze bepalen.

Onze kleine poesjes zijn verhuisd naar de mama van Guiseppe, een vroeger klasgenootje van Liesbeth. Ze zullen daar zeker verwend worden!

Liesbeth is gisteren, toen ze op het toilet zat net voor bedtijd, voorover gevallen. Waarschijnlijk een gevolg van epilepsie, één seconde van “afwezigheid” zoals dat regelmatig voorkomt. Een klopje van assistente Annelies op het binnenraam (tussen de kamer van Liesbeth en de living) alarmeerde ons en natuurlijk vlogen we meteen haar kamer in!

Ze zat onder het bloed: tandjes gebroken (zie foto), bloedneus, kapotte lip,…
We zijn onmiddellijk met haar naar de spoed gereden waar we deze keer niet moesten wachten. Veel konden ze daar niet doen, behalve wat ontsmetten. Voor haar tandjes moeten we morgen opnieuw een afspraak maken in het ziekenhuis, om te redden wat er te redden is!
Jammer, ‘t zijn al de definitieve voortanden! Benieuwd hoe dat zal “gerepareerd” worden!

Alert bleef ze wél! In de auto op weg naar ‘t ziekenhuis stak ze haar duim al omhoog. Ik denk dat ze ‘t vooral leuk vond om op mijn schoot te zitten vooraan, naast haar broer Jonathan als chauffeur!
En terug thuis legde ik haar onmiddellijk in bed omdat ze al gevraagd had om te gaan slapen. Alleen de bebloede kamerjas uitgetrokken en dan het deken over haar en het veiligheidshek omhoog. Maar dat was niet naar haar zin! Ze sloeg het deken opnieuw naar achter en toonde me dat ik haar sok-pantoffels vergat uit te trekken! Zodra dat gebeurd was legde ze zich mooi neer en trok ze zelf het deken weer over zich. Vijf minuten later sliep ze al.

Vandaag assisteerde Nele bij haar en waren ze wat extra voorzichtig bij het tandjes poetsen en bij de maaltijden. Maar verder genoten ze ook van ‘t lentezonnetje en van elkaars gezelschap.
En morgen bellen we de tandarts!

Alweer een vacature voor een assistente bij Liesbeth!

Nu dachten we dat we minstens tot eind augustus “goed zaten” qua assistentie, want we hadden immers geopteerd voor een contract met vaste duur tot eind augustus. Zo kon een eventuele assistentiewissel worden gecombineerd met de start van een nieuw schooljaar.

Maar de dag na de ontmoedigende team-vergadering op school van vorige week, kregen we bericht van één van de vaste assistenten dat ze ontslag neemt. Ze wil haar stage (die bij ons een betaalde stage was, geïntegreerd in een contract van 28uur/week) nu inwisselen voor een (onbetaalde) stage in de school waar Liesbeth zit. Dat dit voor Liesbeth super-verwarrend wordt, haar eigen assistente die dan wél nog op haar school zal rondlopen maar niet meer voor haar instaat, dat is wel zeker.
Zo zie je maar dat het belang van het kind ook op school niet altijd op de eerste plaats komt.

We zien de eerstkomende weken dus weer wat kandidaten voor de openstaande assistentiejob en hopen dat we dan weer iemand vinden waaraan Liesbeth iets heeft in de komende tijd. En hopelijk ook eens iemand die voldoende motivatie heeft om een langere tijd te werken. De kranten staan dan wel vol met crisis- en werkloosheidsverhalen, toch blijft het moeilijk om mensen die als werkzoekend ingeschreven staan op de VDAB-site te motiveren voor een job!

De Omloop Het Nieuwsblad passeerde dit weekend voorbij onze deur.
Een kleurige troep renners, te snel om er één te herkennen, maar voor Liesbeth blijkbaar toch wel interessant als extraatje bij een rolstoelwandeling.

Tijdens de uren die Liesbeth thuis doorbrengt houdt Chanelle haar regelmatig gezelschap. En samen met Liesbeth op ‘t bed liggen vindt zij dan weer super!

Tijdens de voorbije week hebben we, op onze vraag, in de school van Liesbeth een ‘teamvergadering’ gehad.
Daaraan werd deelgenomen door de mensen die in de school zelf betrokken zijn bij Liesbeth, maar ook door therapeuten en leden van de PTP-groep (persoonlijke toekomstplanning).

Het blijkt dat de visie van de school op onderwijs aan kinderen zoals Liesbeth nogal afwijkt van de onze. Wij hebben het gevoel dat we zelf onze dochter het beste kennen, en willen dan ook betrokken zijn bij wat ze aangeboden krijgt op cognitief vlak.
Het is natuurlijk niet altijd evident om Liesbeth, die enkel in een één-één-relatie goed kan meewerken, een aanbod te geven op maat voor haar.

In de school worden de kinderen ingedeeld in (kleine) klasgroepjes, en is het aanbod per groepje zoveel mogelijk gelijklopend. Zo wordt er regelmatig gesnoezeld, krijgen de kinderen sherborne, rolstoeldansen, enz. Basale activiteiten waar Liesbeth zeker ook van geniet, maar die we zelf eerder zouden vervangen door cognitieve stimulatie.

Op school wordt er wel veel aandacht besteed aan het functionele. Dat is iets waar we ook thuis heel regelmatig aan werken. Zo kan Liesbeth nu eigenlijk al ‘goed meehelpen’ als ze aan- of uitgekleed wordt, wast ze zelf haar haren als ze in bad zit, enz.

De juffen stelden op de vergadering ook voor om haar enkel nog te laten drinken uit een beker (dus de ‘papfles’ te verbannen), waar we op ingegaan zijn en dat lukt na een paar dagen al redelijk goed. We moeten natuurlijk extra goed in de gaten houden of ze wel voldoende vocht binnen krijgt.

De touchscreen blijkt nu ook in de klas aangesloten te zijn op de klascomputer, en we hoorden dat Liesbeth bij de Powerpoints gewoon in snel tempo doorklikt tot ze aan ‘t eind is. Er niet echt naar kijkt.
Inderdaad, als ze vroeger in een inclusie-klas of hier thuis tijdens de schoolvakanties met de Powerpoints werkt, zit er altijd iemand naast haar. De begeleider kan haar dan met een gebaar aanmanen om rustiger te klikken, kan haar vragen stellen (wat ze ziet, bijvoorbeeld) waardoor ze met een gebaar antwoordt en tenminste naar het scherm moet kijken! Blijkt dus nog maar eens dat één-één werken met Liesbeth eigenlijk een noodzaak is.

Verder beginnen we ook te begrijpen dat Bijzonder Onderwijs geen ‘onderwijs op maat’ is.
Zo wordt er in de school van Liesbeth (door sommige kinderen en sommige juffen) gebruik gemaakt van Smog (gebaren die eigenlijk bedoeld zijn voor kinderen met een mentale handicap, als ondersteuning van de gesproken taal).
Nu zijn er heel wat Smog-gebaren die ook bij Liesbeth goed dienst kunnen bewijzen als communicatiemiddel. Maar sommige gebaren zijn te sterk op elkaar gelijkend om met de beperkte visus van Liesbeth van elkaar te kunnen worden onderscheiden.
Doordat Liesbeth niet hoort heeft zij immers niet de combinatie van gesproken taal én gebaar ter beschikking.
Andere gebaren vergen vrij veel fijne motoriek, en kunnen om die reden door Liesbeth zelf slechts zeer onduidelijk worden uitgevoerd.
Thuis hanteren we dus een systeem waarbij een officieel Smoggebaar gebruikt wordt voor een woord of begrip, tenzij er omwille van één van de voornoemde redenen gekozen wordt voor een ander gebaar.
Onze inspiratie daarvoor halen we dan in de Waalse tegenhanger van Smog, of in de Nederlandse (Hollandse) versie.

Soms is er ook een heel praktische reden om een Smoggebaar door een aangepast gebaar te vervangen.
Zo gebruiken wij voor ‘hond’ twee vuistjes die met geplooide armen voor de borst worden gehouden (verwijzend naar het beeld dat je krijgt van een poedeltje dat neerzit en de twee pootjes ophoudt). Het eigenlijke Smoggebaar voor ‘hond’ is dat je met je hand een paar tikjes geeft op je dijbeen.

Nu ben ikzelf sinds mijn prille peuterjaren opgegroeid met honden, en heb ik steeds opnieuw gemerkt dat elke hond daarop reageert door te komen. Een gebaar dat ik dus niet ideaal vind voor een kind dat voortdurend de behoefte heeft om iets over haar hond te zeggen.
‘t Kan immers niet dat de hond telkens denkt dat hij/zij moet komen! Vandaar de vervanging door een eigen gebaar.

Op school wordt er vastgehouden aan de officiële Smoggebaren omdat ‘Liesbeth zich enkel op die manier in onze regio kan verstaanbaar maken’.
Nu ja, zo zie je dat visies soms uiteen lopen en dat elke partij daar zijn eigen goede redenen voor heeft.

Voor ons was de vergadering ondanks alles zeer verhelderend, deels een bevestiging van ons reeds eerder gevormde gevoel. Stof tot nadenken dus…

Inderdaad, hondenvrouwtje is de nieuwe bijnaam van Liesbeth.
Niet zo moeilijk als je ziet hoe gek ze is van alledrie de honden hier.

Sinds Chanelle hier is, is Liesbeth veel minder veeleisend geworden naar Max toe. Vroeger wou ze voortdurend Max bij zich in de buurt houden, wat die niet altijd leuk vond!

Chanelle lijkt te begrijpen dat ze het “speciale vriendje” is van Liesbeth, en aanvaardt zonder enige moeite dat ze bij Liesbeth in de kamer geroepen wordt om daar een paar keer per dag een uurtje bij haar te liggen.
Natuurlijk zorgen we er voor dat er altijd iemand in de buurt is, want Liesbeth gaat soms wel erg ver in haar “ontdekkingstocht”. Zo probeerde ze vandaag of de tepels van Chanelle goed vasthingen!

Meer dan vroeger heeft Liesbeth nu ook belangstelling voor Bonzaï. Oud en compleet blind als hij is, kan je niet meer echt wilde spelletjes met hem doen. Maar Liesbeth kan het nu wel opbrengen om gewoon naar hem toe te kruipen (bij haar bestaat kruipen eigenlijk uit “poepschuiven”) en rustig wat bij hem te zitten.

Wandelen met de rolstoel (en de assistente) en dan ook nog grote broer er bij die Chanelle aan de lijn houdt, dat is voor Liesbeth helemaal een feest! We hopen dat Chanelle mee kan op vakantie naar Zeeland. Want vijf dagen zonder huisdieren is voor Liesbeth echt wel saai!

Onze kleine babypoesjes blijven voorlopig nog in hun mandje.
Waarschijnlijk zal dat tegen ‘t volgende weekend al niet meer het geval zijn!
Dan zullen we weer met z’n allen mogen opletten dat de honden de kleintjes niet te veel als speelgoed gebruiken. En Liesbeth mag dan net als vorig jaar weer helpen om de kleine poesjes bij te voeden! Nog een maand later mogen ze dan naar hun nieuwe thuis. Eéntje gaat naar Charlotte, een ander bij een vroeger klasgenootje van Liesbeth, Guiseppe. En het derde? Daar komt vast ook nog wel een gezin voor!

Over een week is het Valentijn.

Ik heb dus voor Liesbeth weer eens een powerpoint gemaakt, die ondertussen ook in het “bibliotheekje” op deze site staat.

Nu is het wel niet zo eenvoudig om aan Liesbeth uit te leggen wat liefde is. Ze kent en herkent de vorm van een hartje wel. Dat komt omdat ze al regelmatig eens een hart heeft ingekleurd met haar assistenten, én omdat de puberzussen hier in huis zo graag hartjes tekenen.
Maar of ze daarom ook begrijpt waar dat symbool voor staat?

Gevoelens uitleggen aan een kind als Liesbeth blijft toch wel moeilijk. Immers, gevoelens uitleggen aan kinderen is op zich al niet zo eenvoudig. Ze omzetten in symbolen en gebaren blijkt nog moeilijker.

Ik troost me dan maar met de gedachte dat het belangrijker is om woorden als vriendschap en liefde en vertrouwen en geborgenheid te beleven dan ze te kunnen uitspreken of gebaren.
En dat Liesbeth al die begrippen zelf wel ervaart in haar omgeving, daar zijn we in elk geval zeker van!

Ze geniet van haar hond Chanelle, die ondertussen ook al goed vriendjes is met de andere honden in huis. Ze vertrouwt blindelings haar assistenten, ze zoekt en krijgt aandacht en knuffels van de gezinsleden. Ze drukt haar handjes samen (gebaar voor vriend) elke keer ze een knuffel krijgt of geeft.
Ze weet dus eigenlijk wel wat liefde is, alleen is het niet mogelijk om er diepgaande gesprekken over te voeren.

Ja, we brachten dus gisteren Chanelle mee naar huis. Liesbeth scheen te begrijpen dat dit hààr hond is.
In de auto tijdens de toch wel lange rit van Wommelgem naar Ronse was Chanelle heel rustig.

Thuis hebben we haar aan de leiband mee naar binnen genomen. We wisten immers nog niet hoe haar eactie op onze beide andere honden en op onze poezen zou zijn.
En inderdaad was er eerst wel enig wantrouwen tussen de dieren onderling. Chanelle heeft de eerste paar uur voortdurend gegromd (een diepe grom, dat belooft voor haar blafgeluid!) naar de poezen. Met Max en Bonzaï, de hondjes, ging het wel iets beter.

Twee uur later hebben we de leiband losgemaakt en gewoon goed in de buurt gebleven. En wonderwel is er niks mis gelopen. Ook deze nacht geen ruzies tussen de dieren onderling. Elk zocht zijn of haar eigen plaatsje op in de living en ‘t bleef rustig.

Deze voormiddag bleef Chanelle bij Liesbeth in de kamer. Tot grote vreugde van Liesbeth, maar wel veroorzakend dat Liesbeth niks anders wil doen dan haar hond bij zich lokken en doen zitten en strelen en dan weer doen opstaan. Om meteen daarna weer ‘t hele liedje te herhalen. Dat zal natuurlijk na een paar dagen wel anders worden. Tenminste, dat zou moeten!

Deze namiddag houd ik Chanelle een poosje in de living. Zo komt Liesbeth aan iets anders toe dan “hond spelen”.
Maar al bij al is ‘t dus tot dusver erg meegevallen. En Rescue Dogs mag gerust zijn! Chanelle krijgt hier een goed thuis!